"Poe" (En toda a entrada)

1. Relativo ou pertencente á vida e á ocupación dos pastores.

2. Que goza coa vida tranquila e ideal do campo. Tm s, referido a persoa.

1. Que cultiva o xénero bucólico. Tm s, referido a persoa.

2. Aplícase ao hexámetro dactílico con diérese despois do cuarto pé que usaban a miúdo os poetas bucólicos.

3. Aplícase ao xénero literario, especialmente poético, que idealiza a vida no campo e a vida dos pastores.

Parte superior do corpo humano e anterior e superior doutros animais, que contén os principais órganos dos sentidos e os centros nerviosos.

Capacidade humana que é sede do pensamento, do intelecto, do talento ou do xuízo.

1. Membro dun colectivo.

2. Cada animal membro dun rabaño considerado individualmente.

1. Lugar preferente ou central.

2. Atleta ou equipo deportivo obxecto dunha clasificación preferente.

1. Poboación principal dun territorio.

2. ...

1. Sucesión frecuente e regular de sons, imaxes ou movementos.

2. Número de pasos que realiza un atleta en carreira ou de pedaladas que dá un ciclista nun tempo determinado.

3. Cantidade de fotogramas que son proxectados sobre a pantalla nun segundo.

4. Número de tiros que efectúa unha arma de fogo por minuto.

Distribución e combinación de acentos e palabras que dan o ritmo característico de cada idioma.

Distribución proporcionada e harmónica dos sons, acentos ou pausas tanto na poesía coma na prosa.

Pasaxe de virtuosismo, de ritmo ou dun solista, próximo ao final dun movemento de concerto ou aria.

Composición musical con texto versificado interpretado a unha ou máis voces e, frecuentemente, con acompañamento instrumental.

1. Composición poética de carácter lírico e xeralmente de tema amoroso que adoitaba ir acompañada de melodía.

2. Composición poética formada por un número indeterminado de estrofas ou estancias, con versos hendecasílabos e heptasílabos, de rima consonante, que pode ser de temática amorosa, elexíaca ou bucólica.

3. Composición poética que se caracteriza por emular formas da poesía tradicional, con rima asonante e reiteración de versos e de metros.

4. ariedade da canción italiana que debe o seu nome ao modelo grego de Píndaro, que combina versos heptasílabos e hendecasílabos, con rima consonante, composta de tres estrofas.

Frase ou dito que se repite excesivamente e resulta molesto.

Aplícase á ave que canta de forma melodiosa e agradable.

Aplícase á voz humana, á poesía ou á música que resulta harmónica e agradable ao oído.

Composición cantada.

1. Composición poética formada por unha estrofa de catro versos de arte menor con rima asonante nos pares.

2. Poema narrativo medieval en lingua románica, centrado en feitos históricos con moitos elementos lendarios que era divulgado polos xograres.

1. Composición coñecida como xaneira, anibón e panxoliña que presenta unha estrutura simple e que era executada por rapaces e mozos diante das casas.

2. Canto propio dos arrieiros caracterizado por ter un ritmo lento e monótono.

3. Canto de melodía monótona e ritmo suave, que se emprega para facer durmir os nenos.

4. Canto entoado por persoas que traballan nos labores de erguer pedra, que se caracteriza por conter vocabulario da xerga dos canteiros.

5. Canto entoado polos cegos en festas e romarías acompañado por un violín ou por unha zanfona. OBS: Tamén se denomina romance de cego.

6. ...

1. Acción e efecto de cantar.

2. Actividade ou arte de cantar.

3. Canto monofónico da liturxia cristiá, orixinalmente sen acompañamento.

4. Canto no que cada nota musical corresponde a unha sílaba.

Composición poética en ton solemne destinada a ser cantada en honra de algo ou de alguén.

1. Nome que recibe cada unha das divisións dun poema longo de carácter épico ou narrativo, comparable ao capítulo na novela.

2. Poema francés, consistente nunha sátira encuberta baixo a forma dunha alegoría, que tivo o seu máximo esplendor entre os ss XIV e XV.

1. ...