desarraigar

< des- + arraigar
  1. v t Arrincar da terra unha planta coa súa raíz.
  2. v t Separar a alguén do seu lugar de orixe.
  3. v t Eliminar un hábito, unha crenza, un sentimento ou vicio.

Antónimos

Confrontacións

Citas

  • Desarraigaron a árbore para levala a outro xardín
  • Non foi capaz de desarraigar o seu hábito de fumar
  • Tantos anos no estranxeiro desarraigárono
Verbo: desarraigar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigo

desarraigas

desarraiga

desarraigamos

desarraigades

desarraigan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigaba

desarraigabas

desarraigaba

desarraigabamos

desarraigabades

desarraigaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraiguei

desarraigaches

desarraigou

desarraigamos

desarraigastes

desarraigaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigara

desarraigaras

desarraigara

desarraigaramos

desarraigarades

desarraigaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigarei

desarraigarás

desarraigará

desarraigaremos

desarraigaredes

desarraigarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigaría

desarraigarías

desarraigaría

desarraigariamos

desarraigariades

desarraigarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigue

desarraigues

desarraigue

desarraiguemos

desarraiguedes

desarraiguen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigase

desarraigases

desarraigase

desarraigasemos

desarraigasedes

desarraigasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigar

desarraigares

desarraigar

desarraigarmos

desarraigardes

desarraigaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desarraiga

-

-

desarraigade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desarraigar

desarraigares

desarraigar

desarraigarmos

desarraigardes

desarraigaren

Xerundio

desarraigando

Participio

desarraigado

desarraigada

desarraigados

desarraigadas