arraigar

< lat *arrādicāre radicāre ‘botar raíces’
  1. v i Botar raíces unha planta de modo que poida desenvolverse.
  2. v i Permanecer unha persoa nun lugar adaptándose a uns costumes determinados. Tm v pron.
  3. v i Fixarse unha idea, un sentimento ou un costume. Tm v pron.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • As plantas arraigaron e xa botaron flor
  • O cooperativismo arraigou(se) no eido da floricultura
  • Os inmigrantes de Cabo Verde arraigaron pronto, Arraigou(se) nunha zona próxima ao río Ulla
Verbo: arraigar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigo

arraigas

arraiga

arraigamos

arraigades

arraigan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigaba

arraigabas

arraigaba

arraigabamos

arraigabades

arraigaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraiguei

arraigaches

arraigou

arraigamos

arraigastes

arraigaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigara

arraigaras

arraigara

arraigaramos

arraigarades

arraigaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigarei

arraigarás

arraigará

arraigaremos

arraigaredes

arraigarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigaría

arraigarías

arraigaría

arraigariamos

arraigariades

arraigarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigue

arraigues

arraigue

arraiguemos

arraiguedes

arraiguen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigase

arraigases

arraigase

arraigasemos

arraigasedes

arraigasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigar

arraigares

arraigar

arraigarmos

arraigardes

arraigaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arraiga

-

-

arraigade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arraigar

arraigares

arraigar

arraigarmos

arraigardes

arraigaren

Xerundio

arraigando

Participio

arraigado

arraigada

arraigados

arraigadas