condonar

< lat condonāre
  1. v t Perdoar a alguén, total ou parcialmente, o pagamento dunha débeda ou o cumprimento dunha pena. Ex: O xuíz condonoulle o arresto domiciliario, O banco condonou as débedas dos partidos políticos.

Confrontacións

Citas

  • O xuíz condonoulle o arresto domiciliario, O banco condonou as débedas dos partidos políticos.
Verbo: condonar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condono

condonas

condona

condonamos

condonades

condonan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonaba

condonabas

condonaba

condonabamos

condonabades

condonaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonei

condonaches

condonou

condonamos

condonastes

condonaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonara

condonaras

condonara

condonaramos

condonarades

condonaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonarei

condonarás

condonará

condonaremos

condonaredes

condonarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonaría

condonarías

condonaría

condonariamos

condonariades

condonarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condone

condones

condone

condonemos

condonedes

condonen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonase

condonases

condonase

condonasemos

condonasedes

condonasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonar

condonares

condonar

condonarmos

condonardes

condonaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

condona

-

-

condonade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

condonar

condonares

condonar

condonarmos

condonardes

condonaren

Xerundio

condonando

Participio

condonado

condonada

condonados

condonadas