"multi" (En toda a entrada)

Forma sufixada que se emprega na formación de palabras para indicar o lugar onde está ou se realiza unha actividade.

Forma sufixada que se emprega na formación de nomes de país ou nación que derivan dos pobos que os habitan.

Forma sufixada que se utiliza na formación de palabras que indican acción.

Forma sufixada que se emprega na formación de palabras que designan actividade, profesión, dignidade ou xurisdición.

Forma sufixada que se emprega na formación de palabras que indican multitude ou reunión.

Forma sufixada que se emprega na formación de palabras que indican calidade, estado ou facultade.

Forma sufixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘doenza’.

Aparato simple de cálculo que consiste nun taboleiro provisto de arames paralelos, con bólas perforadas que permite facer todas as operacións aritméticas básicas.

Libro que ensinaba a ciencia matemática e a calcular.

Peza prismática de volume cuadrangular en forma de táboa que, sobre o equino, coroa o capitel e serve de asentamento á arquitrabe, ao tempo que protexe a decoración do capitel.

Instrumento de cálculo que facilita as operacións aritméticas ao substituír as multiplicacións e divisións por adicións e subtraccións, respectivamente.

Calidade de activo.

Conxunto de tarefas propias dunha persoa ou entidade e tamén cada unha delas.

Dilixencia ou eficacia no obrar.

1. Conxunto dos actos motores dun organismo.

2. Comportamento inapropiado producido por unha sobreexcitación que non pode ser liberada por unha vía habitual.

Conxunto de fenómenos psíquicos que tenden á acción.

Relación entre a fugacidade dunha substancia nun determinado estado e a súa fugacidade nun estado de referencia arbitraria.

Cociente entre a presión de vapor dun produto e a da auga.

Número de núcleos atómicos dunha substancia radioactiva que se desintegran por segundo.

...

Poñer en estado de axitación, xeralmente unha multitude.

Facer barullo dando voces, berros e provocando escándalo.

Poñerse en desorde.

Poñerse nun estado de alporizamento ou nerviosismo máximo.

Parte das matemáticas que estuda as estruturas alxébricas dos conxuntos. O seu concepto fundamental é o de estrutura alxébrica. Baséase nas propiedades asociativa e conmutativa das operacións de suma e multiplicación, no elemento neutro e simétrico desas operacións e na propiedade distributiva da multiplicación.

Aplicación dos métodos da álxebra á teoría dos conxuntos e á lóxica.

Aplicación dos métodos alxébricos ás relacións lóxicas.

Teoría alxébrica que se ocupa das operacións entre matrices.

Toda ecuación polinómica de grao n > 0 con coeficientes complexos que ten polo menos unha raíz complexa.

Exame das partes constituíntes dun todo, separadamente ou en relación a aquel.

Estudo esmerado e coidadoso dun escrito, discurso, teoría ou calquera outro complexo discursivo.

Descomposición dunha imaxe nunha serie de puntos mediante un analizador.

Proceso de investigación que consiste tanto na redución dun composto nas súas partes simples, como na regresión, realizada mediante procesos de razoamento, dirixida aos fundamentos dunha proposición que se intenta probar ou na procura de estruturas subxacentes ao obxecto de estudo que se propón.

Expresión de termos nunha ecuación de movemento que se realiza por medio de enerxías de cantidades non dimensionais.

Determinación dos seres vivos contidos no solo que permite estimar a fertilidade do solo estudado.

Análise da composición, das propiedades, do valor alimenticio, da conservación e do estado químico e sanitario dos produtos naturais ou artificiais destinados á alimentación humana ou animal.

Análise de sangue, de ouriños ou doutros líquidos e produtos da secreción corporal.

Eido das matemáticas destinado á resolución de problemas que consisten en escoller e colocar os elementos dos conxuntos, habitualmente finitos, de acordo cunhas certas leis ben establecidas. OBS: Tamén se denomina de teoría combinatoria.

Análise non baseada en medidas precisas e supostos cuantitativos.

...

Sociedade ideal organizada sen goberno.

Desorde motivada pola ausencia ou debilidade da autoridade pública.

Fase previa á codificación dunha lingua en que conviven multitude de normas que dificultan o proceso de normalización.

1. Pequeno círculo de ouro, prata ou outros metais que se leva no dedo como adorno.

2. Aro pequeno que serve para soster algo.

Peza de ferro cuadrangular, cun gonzo que serve para subir e baixar a punta do arado e facer que se afunda máis na terra.

Cada un dos segmentos que compoñen o corpo dos anélidos e o esqueleto externo dos artrópodos.

1. Moldura que rodea os fustes das columnas.

2. Cornixa en que se apoia a cúpula.

Aro que circunda o pé dalgunhas especies de fungos.

Elemento básico do recheo dunha columna. A función dos aneis é proporcionar un recheo coas características desexadas de superficie específica, perda de carga e mollabilidade

...