"Post" (En toda a entrada)

Acción ou efecto de compor ou comporse.

Comportamento respectuoso dunha persoa.

Aplícase á persoa disposta a compracer.

Que demostra compracencia.

Doutrina que, co emprego do materialismo histórico como ferramenta analítica, postula as condicións de emancipación do proletariado e a súa concreción nun sistema social novo que, baseado na propiedade colectiva dos medios de produción, implica o fin da sociedade de clases e a desaparición dos estados coercitivos.

Corrente e principio económico do anarquismo, que combate todo tipo de propiedade, tanto privada como colectiva. Xurdiu ao redor dos últimos congresos da Primeira Internacional. OBS: Tamén se denomina anarquismo comunista ou anarcocomunismo.

Modo de produción, establecido por Marx e Engels, rexido pola apropiación comunal do traballo excedente. Caracterízase pola inexistencia de clases e estados, polo que a articulación da sociedade se establece entre os niveis económico e ideolóxico.

Acción de comungar.

1. Recepción do sacramento da eucaristía.

2. Expresión formulada no Símbolo dos Apóstolos que subliña o sentido universal da participación na vida de Deus de todos os membros da Igrexa.

3. Práctica piadosa consistente nun acto interior de fe e de pregaria eucarística que se fai en lugar da comuñón, cando non se pode recibir o sacramento.

4. Precepto imposto a todos os fieis cristiáns no IV Concilio de Letrán (1215), polo que se lles obriga a recibir o sacramento da eucaristía cando menos unha vez ao ano e en caso de padeceren unha doenza grave.

5. Recepción da eucaristía por primeira vez na vida.

1. Participación nas cousas non materiais que son comúns.

2. Comunidade que tende á máxima participación dos seus membros.

...

Acción e efecto de concentrar ou concentrarse.

Agrupamento de persoas nun lugar coa finalidade de manifestarse.

1. Proceso mediante o que se incrementa a cantidade dunha substancia que existe nun volume de espazo.

2. Cantidade dunha substancia nunha unidade de mestura, solución ou mineral que a contén.

Proporción, en relación co espazo circundante, dun fenómeno determinado e cuantificable rexistrado nun territorio concreto.

Acumulación nun organismo vivo ou na cadea trófica de concentracións elevadas dun composto químico que está presente no medio dunha concentración relativamente baixa.

Fenómeno característico do capitalismo que define unha das súas primeiras etapas de desenvolvemento, iniciada na Idade Media.

Acumulación dos tres poderes (lexislativo, executivo e xudicial) nun poder único, propia de réximes totalitarios.

Proceso xurídico a través do que se fusionan as actividades de dúas ou máis empresas, con perda da personalidade xurídica dalgunha delas.

...

Acción e efecto de concertar ou concertarse.

Harmonía de cousas dispostas ordenadamente para un fin.

Acordo entre diversas persoas xurídicas cunha finalidade común.

1. Modalidade do contrato administrativo de xestión de servizos públicos, polo que se encomenda esta xestión a unha persoa natural ou xurídica que realiza prestacións análogas a este servizo.

2. Convenio sobre materia tributaria entre o ministerio de Facenda e determinadas autonomías ou provincias que gozan dun réxime fiscal especial.

3. Forma de xestión indirecta dos servizos públicos na que se contrata a prestación dos servizos con outras entidades públicas ou privadas. É característica das corporacións locais.

1. Audición pública ou privada de obras musicais.

2. Concerto característico da música barroca no que a formación do concertino está reducida a un só instrumento.

...

Acción e efecto de concretar ou concretarse.

Acumulación, a partir dun núcleo orixinal, de partículas que se unen para formar pequenas masas entre os sedimentos.

Precipitación que forma capas superpostas, case sempre pola acción da auga.

Masa sólida que se constitúe por agregación e endurecemento de diversas materias, producida xeralmente por circunstancias patolóxicas e que se pode dar en diversos tecidos.

Clase e extensión dunha pena.

Parte decisoria da sentenza en que se impón ao acusado unha obriga.

Posicionamento en contra de algo.

Pronunciamento da sentenza que obriga a un dos litigantes, o que actuou con temeridade ou mala fe, a facerse cargo dos gastos xudiciais que orixina o procedemento.

Suspensión do cumprimento da pena imposta ao delincuente coa condición de que o suxeito non volva delinquir ou cumpra unha serie de requisitos ou cargas legalmente previstas.