"MIT" (En toda a entrada)

Inclinar unha parte do corpo cara abaixo. Tm v pron.

Retirar da vista ou encubrir algo ou alguén.

Esconderse nun lugar onde non se pode ser atopado.

Banquete ou comida de familia ou amigos para celebrar algún acontecemento.

Comida en común que os primitivos cristiáns partillaban en sinal de irmandade.

Relativo ou pertencente aos agostiños, a santo Agostiño e á súa doutrina.

1. Membro dunha orde ou congregación agostiña.

2. Membro dunha congregación relixiosa fundada en 1845 polo pai de Alzon.

3. Membro da orde relixiosa xurdida a partir da reforma iniciada por Andrés Díaz en Nápoles en 1592. Une a vida contemplativa coa activa.

4. Membro dunha orde relixiosa xurdida como reforma dos cóengos en tempos da reforma gregoriana que recollía as experiencias dos monxes de San Rufo de Aviñón, fundada en 1309.

5. Membro da orde mendicante creada polo papa Alexandre IV (1256).

6. Membro dunha orde relixiosa xurdida como reforma da congregación dos ermitáns de santo Agostiño, na Provincia de Castela, presidida entón por frei Luís de León (1537-1591).

Facer máis agudo. Tm v pron.

Filtrar os programas de debuxo que afinan o foco dunha zona delimitada para resaltar unha imaxe borrosa.

Barriña de metal ou doutra materia dura, acabada en punta.

1. Barra pequena, fina e longa, normalmente de metal, rematada en punta nun extremo e cun burato no outro polo que se fai pasar o fío, usada para coser e bordar.

2. Peza metálica alongada acabada en gancho e provista de medios para cerrar o que serve para formar a malla nas máquinas de fabricación de xéneros de punto.

1. Peixe da familia dos belónidos, de corpo alongado e moderadamente comprimido, de cor prateada e verdosa no lombo, coas mandíbulas prolongadas nun bico agudo e dentado, as aletas dorsal e anal moi posteriores e a caudal en forma de furca pronunciada.

2. Nome que reciben algunhas especies de peixes da familia dos singnátidos, de aspecto semellante ao cabaliño de mar pero co corpo estirado.

Picor ou sabor acedo que teñen algúns viños, especialmente os novos

Acabamento rematado en punta, cuberta cónica ou piramidal de gran pendente, nunha construción.

1. ...

1. Relativo ou pertencente ao pobo ainu ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo ainu.

3. Pobo de Asia oriental que habita en diversas illas setentrionais de Xapón.

4. Lingua que fala o pobo ainu. As investigacións toponímicas evidenciaron que era a lingua autóctona do arquipélago xaponés ata a chegada dos grupos continentais.

Grupo humano leucodermo que se localiza na parte meridional da illa de Sakhalin e setentrional da illa de Hokkaido. A orixe desta raza aínda non é segura; trátase dun grupo leucodermo illado en medio de grupos xantodermos. Os datos arqueolóxicos permiten remontar a historia dos ainu a uns 12.000 anos como mínimo, aínda que non permiten resolver a cuestión das orixes.

ento que dura pouco tempo.

Golpe forte de aire.

Enfermidade ou influxo maligno que afecta sobre todo aos nenos polo contacto con certos animais especialmente os réptiles, persoas e lugares como cemiterios.

Relativo ou pertencente aos aiúbidas.

Membro da dinastía aiíbida.

Dinastía musulmá iniciada en 1171 por Salãh al-Dĩn ibn Ayyũb (Saladino), visir do derradeiro califa fatimita de Exipto.