"ECL" (En toda a entrada)

Calidade de oblicuo.

Desviación da perpendicularidade ou do paralelismo.

Ángulo que determina o plano da eclíptica e o plano do ecuador celeste.

1. Aplícase ás rectas ou planos que non son perpendiculares nin paralelos entre eles.

2. Aplícase ao prisma determinado pola intersección dunha superficie prismática con dous planos non perpendiculares ás arestas desta.

3. Aplícase ao cilindro determinado pola intersección dunha superficie cilíndrica con dous planos non perpendiculares á xeratriz da superficie.

4. Aplícase ao cono ou á pirámide que ten unha altura que non corta a respectiva base no seu centro.

Que obra ou se executa indirectamente.

Relativo ou pertencente a calquera dos casos da declinación, excepto ao nominativo.

Músculo que presenta unha disposición anatómica non paralela ao eixe de simetría do corpo.

Profesión ou actividade laboral que desenvolve unha persoa.

Comunicado que se fai por escrito e que provén dunha autoridade ou dun organismo estatal.

Función que desempeña unha cousa.

1. Misa maior ou cantada.

2. Conxunto de funcións relixiosas de festividades sinaladas.

3. Celebración da pregaria cristiá, establecida para diferentes momentos da xornada, que desde a reforma litúrxica do Concilio Vaticano II se denomina liturxia das horas.

4. Cargo constituído establemente por dereito divino ou eclesiástico que fai partícipe do poder da orde ou de xurisdición dentro da Igrexa.

5. Forma abreviada do oficio divino, en honra sobre todo da Nai de Deus.

Nome dado a un tribunal eclesiástico.

...

Ter alguén unha opinión sobre unha cousa. Tm v i.

Declarar ou expresar alguén a súa opinión. Tm v i.

Xeito de xulgar ou pensar sobre algo ou alguén.

1. Concepto que se ten dunha cousa cuestionable.

2. Tipo de coñecemento entre a ciencia, o coñecemento propiamente verdadeiro, e a ignorancia, que implica un xuízo sobre a aparencia.

3. Estado de consciencia colectivo a que chega unha comunidade ante un feito-estímulo determinado, que tamén se interpreta como o estado de consciencia colectiva da comunidade.

4. Doutrina teolóxica que non foi aceptada como dogma nin como artigo de fe e que non corresponde ao maxisterio eclesiástico, aínda que adoita ir ligada a algunha doutrina recoñecida oficialmente.

Concepto que se ten dunha persoa.

1. Pregaria ou súplica feita á divindade.

2. Forma litúrxica pronunciada polo sacerdote no nome da asemblea que acaba cunha cláusula que reclama o amén de todos.

3. Fórmula de pregaria elemental que adoita atoparse ao comezo do catecismo.

4. catecismo.

5. nosopai.

6. Pregaria por todas as necesidades da Igrexa e do mundo, feita no curso da celebración litúrxica.

7. Oración que di o celebrante despois do ofertorio e inmediatamente antes do prefacio, no rito romano.

Unidade mínima de comunicación completa, autónoma sintacticamente, que relaciona e concerta un suxeito cun predicado.

Discurso pronunciado en público.

1. Disposición regular das cousas ou persoas, unhas en relación coas outras no lugar correspondente.

2. Procedemento metódico e fixado que se segue ao realizar algunha actividade.

3. Compendio de regras e leis inspiradoras e aglutinantes dunha sociedade.

4. Conxunto de cambios de fase diferenciados polo grao de ordenación dos seus compoñentes.

5. Corpos armados, sometidos a disciplina militar, encargados de manter a orde pública.

6. Cada un dos nove graos da xerarquía anxélica, dividida en tres coros, establecida no s VI a partir dunhas categorías bíblicas.

7. Situación óptima que, segundo os fisiócratas, pode acadar a orde que existe se se cumpren as leis naturais, inmutables e absolutas que rexen todos os fenómenos sociais.

8. Situación de respecto das normas establecidas para a sociedade, que permiten a convivencia social.

1. ...

Que ordena.

Máquina automática que acepta a información, a trata de acordo cun conxunto de instrucións escritas nunha linguaxe axeitada e rexistradas nunha memoria, e dá os resultados segundo unha forma preestablecida, en forma de datos ou como un sinal que permite o control automático dunha máquina ou dun proceso.

Máquina de pequenas dimensións que consta dun teclado para a entrada de datos e dunha pantalla para a visualización dos resultados, que pode ser de díodos luminiscentes ou de cristal líquido.

Ordenador de deseño e configuración tecnolóxica adaptados ao uso individualizado, que se distingue así do ordenador para usos profesionais.

Que segue a orde establecida ou acostumada.

Que é de pouca calidade.

Que non ten educación. Tm s.

1. Aplícase ao xuízo que se acomoda ás disposicións procesuais xerais ou para o que non está establecido un procedemento especial.

2. Aplícase ao antigo libro orientador na maneira de celebrar a misa e o oficio, que indicaba por orde cada fórmula litúrxica.

3. Sucesión dos textos invariables da misa.

4. Parte invariable do oficio divino.

Aplícase ao poder de xurisdición vinculado a un oficio eclesiástico e que se posúe en virtude do oficio recibido.

Xerarquía eclesiástica que posúe o poder ordinario, formado polo papa, os bispos residenciais, os abades nullius, os administradores, os vicarios e prefectos apostólicos e os superiores maiores das ordes relixiosas clericais exentas.

...

1. Agrupación de diversos tecidos que forman unha unidade estrutural encargada do cumprimento dunha función determinada no seo dun vexetal ou un animal. O conxunto de órganos con orixe embrionaria común e cunha función relacionada constitúen un aparato.

2. Parte do corpo que, a pesar de estar formada por elementos que proveñen de sistemas diversos, constitúe unha unidade para a función ou as funcións determinadas que exerce.

3. Conxunto de  órganos do corpo humano que participan na produción de emisións fónicas.

1. Instrumento aerófono constituído por xogos de tubos que, ao premer unhas teclas, soan ao sopro do vento xerado por foles ou por un compresor eléctrico.

2. Instrumento en que os diferentes sons e timbres se obteñen por medios electrónicos.

3. Instrumento musical que se fai soar mediante unha manivela xiratoria que acciona un cilindro pechado dentro dunha caixa, xeralmente en forma de piano.

Medio de difusión voceiro das ideas dun grupo, partido, entidade ou sociedade.

Arma que consistía nun conxunto de canóns de arcabuz ou de fusil, que podían ser disparados de golpe ou un a un.

...