"RPR" (En toda a entrada)

Tendencia a concederlle unha importancia excesiva aos intereses materiais.

1. Corrente filosófica xurdida no s XVIII que reducía todo fenómeno psiquicoespiritual a unha manifestación de determinacións materiais.

2. Doutrina filosófica que establece a materia como a constitución fundamental da realidade.

3. Doutrina filosófica marxista que supuxo un desenvolvemento da doutrina materialista segundo unha concepción dialéctica da realidade.

4. Fórmula marxista de interpretación histórica que establece que os poderes produtivos e económicos son o elemento fundamental na historia e no desenvolvemento das sociedades.

Substitución, na música grega antiga, dunha nota de longa duración por unha serie de notas máis breves.

Cántico, no canto gregoriano, que consiste en interpretar diferentes notas sobre unha mesma sílaba.

Acción de manifestar algo que non responde á verdade.

Mentira que se di por compaixón.

1. Forma de proceder para acadar un fin, razoando e seguindo unha orde.

2. Conxunto ordenado de exercicios ou regras para ensinar ou aprender algo.

3. Maneira particular de facer algo.

Forma concreta de proceder ou aplicar o pensamento, para coñecer a realidade, comprender o sentido ou o valor duns feitos, interpretar os datos da experiencia ou resolver un problema.

Conxunto de operacións que, na investigación científica, intentan acadar o maior grao de obxectividade, facendo máis díficil a interpretación errónea dos feitos.

Procedemento químico de análise de trazas de auga que se basea no feito de que o óxido de xofre (IV) non reduce o iodo nunha solución de metanol e piridina, segundo unha reacción estequiométrica, senón é en presenza de auga.

Método estatístico, polo que, mediante unha mostraxe artificial, se chega a estimar a probabilidade de que un proceso real teña lugar.

Método de control de natalidade, que consiste en evitar as relacións sexuais durante os períodos fértiles da muller.

Algarismo que se emprega no estudo dos espazos vectoriais que, dados uns vectores arbitrarios, permite deducir efectivamente os que son linealmente independentes e que, por tanto, tamén son base do subespazo que xeran.

...

Ciencia do método.

Estudo dos métodos de coñecemento, investigación e interpretación das ciencias. Segundo o obxecto que se considere podemos falar de diversas metodoloxías, como a científica, a filosófica, a histórica e a pedagóxica.

Aplicación coherente dun método.

Parte da lóxica que ten por obxecto o estudo a posteriori dos métodos.

Fenómeno extraordinario que non se pode explicar por causas naturais, senón que ten como orixe inmediata a divindade.

Cousa extraordinaria que sucede en contra do esperado.

1. Depósito do que se extraen metais, pedras preciosas ou materiais combustibles.

2. Obra subterránea en que se intenta explotar unha substancia mineral.

Manancial ou fonte de auga subterránea.

Artefacto bélico destinado a golpear ao inimigo cunha explosión provocada por sorpresa.

Barriña de grafito que vai no interior dun lapis.

1. Paso subterráneo para comunicar dous lugares.

2. Escavación subterránea feita para captar e conducir augas.

3. Galería escavada baixo unha fortificación para voala con explosivos.

...

Fragmento musical que debe ser interpretado a unha velocidade media, entre a do andante e a do allegro.

Fragmento ou movemento musical que dura esta indicación.

Calidade de moderno.

Afección excesiva ás tendencias ou aos gustos modernos.

Movemento cultural que se produciu en Occidente a finais do s XIX e comezos do s XX, e que se caracterizou polo predominio da curva sobre a recta, a riqueza e o detallismo da decoración, o uso frecuente de motivos vexetais, o gusto pola asimetría, a estética refinada e o dinamismo das formas. No aspecto literario, aplícase especialmente ás literaturas castelá e catalá.

Movemento relixioso de finais do s XIX e comezos do s XX, que pretendeu conseguir unha interpretación e acomodación das crenzas e das doutrinas tradicionais aos novos tempos.

Discurso dunha persoa consigo mesma.

1. Parte dunha obra dramática na que un personaxe fala só.

2. Obra dramática na que intervén un só actor que interpreta un personaxe.

3. Procedemento da técnica narrativa que consiste en expoñer dun xeito directo algo que preocupa a un personaxe, ou algo que, de maneira tumultuosa, xorde da súa conciencia.