"Sober" (En toda a entrada)

1. Igrexa pequena, polo xeral cun só altar, anexa a un establecemento relixioso ou segrar.

2. Departamento dunha igrexa onde hai un altar, que non é o principal.

3. Capela que se abre na ábsida, normalmente nunha absidiola.

4. Capela situada aos lados da capela maior, no cruceiro ou nas naves laterais.

5. Capela principal dunha igrexa que está situada no eixe central da mesma, no lugar do altar maior e do presbiterio.

6. Capela que se abre nas naves laterais e que adoita ser abovedada.

7. Igrexa que formaba parte dos palacios reais en toda a Europa medieval e onde se celebraban os actos relixiosos da corte.

Lugar destinado ao culto e situado nun palacio, casa, convento, escola, comunidade privada ou nun edificio similar, e que non ten a plenitude de dereitos dunha igrexa parroquial.

1. ...

Acción e efecto de capitular.

1. Convenio militar que pon fin á resistencia dunha tropa sitiada nunha praza fortificada ou rodeada en campo aberto, no que se establece o trato que teñen que recibir oficiais e sodados.

2. Capitulación na que as forzas gañadoras se consideran libres de calquera compromiso de tipo xurídico respecto aos vencidos.

Cada unha das disposicións que o emperador do Sacro Imperio xuraba, unha vez elixido, confirmando as soberanías dos príncipes electores.

Contrato ou condicións relativas ao matrimonio que se estipulan por escrito entre as partes.

1. Relativo ou pertencente a un cabido secular ou eclesiástico ou ao capítulo dunha orde.

2. Lugar de reunión da comunidade de relixiosos nos mosteiros ou dos cóengos nas catedrais.

1. Membro dun capítulo eclesiástico.

2. Membro con voto dalgúns organismos.

Precepto legal procedente dos soberanos carolinxios e das súas asembleas lexislativas, con vigor en todo o Imperio.

Aplícase á letra maiúscula, impresa ou manuscrita, empregada como inicial da primeira palabra dun texto, libro, capítulo ou parágrafo. Tm s f.

Relativo ou pertencente a Castela ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Castela.

Lingua románica, do subgrupo iberorrománico, orixinaria de Castela. É a lingua oficial de Arxentina, Colombia, Costa Rica, Cuba, Chile, Ecuador, España, Guatemala, Honduras, México, Nicaragua, Panamá,, República Dominicana, El Salvador, Uruguay e Venezuela. Comparte a oficialidade en Paraguay, Bolivia, Perú, Puerto Rico e Guinea Ecuatorial. Dentro do territorio español o castelán comparte o estatuto de lingua oficial nas comunidades autónomas de Galicia, Catalunya, València, Illes Balears, Nafarroa e Euskadi. Presenta como variedades dialectais o andaluz, o estremeño, o murciano, o canario e as variedades do castelán faladas en América.

Persoa que na época medieval tiña o goberno, a defensa e a xurisdición dun castelo en dominio útil e posesión inmediata, ben en nome do seu señor, no territorio dunha baronía, ou ben do soberano nos dominios reais.

Moeda de ouro que foi cuñada en Castela durante a Idade Media.

Acción de ceder algunha cousa a outra persoa ou de permitir que esa persoa pase a dispoñer dela.

1. Transmisión que unha persoa fai dun dereito, dunha obriga ou dun ben en favor doutra.

2. Acto polo que o debedor fai entrega de todos os seus bens aos acredores para que estes apliquen o seu importe co fin de satisfacer os seus créditos.

3. Renuncia dos dereitos de soberanía sobre un territorio dun estado en favor doutro.

Forma de comunidade en que a propiedade dunha cousa corporal pertence a unha pluralidade de individuos en partes proporcionais.

Sistema de explotación da terra herdado do Baixo Imperio Romano que se empregou na Península durante a Idade Media.

Autoridade común de dous ou máis estados sobre un territorio do que se comparte a soberanía.

Ornamento en forma de círculo que se axusta á cabeza como sinal de autoridade ou como recompensa dunha vitoria, militar ou cívica.

1. Círculo de metal adornado de diferentes elementos que se cingue á cabeza como símbolo de dignidade soberana ou nobiliaria.

2. Coroa romana que se entregaba a quen entraba no campo inimigo.

3. Coroa de pólas de aciñeira coa que se recompensaba o cidadán romano que salvaba a vida doutro na guerra.

4. Coroa que, por escarnio, os soldados romanos cinguiron a Xesús como rei dos xudeus.

5. Coroa que se concedía aos vencedores dos xogos olímpicos.

6. Coroa romana que se lle concedía ao xeneral vitorioso ao entrar en Roma.

1. Institución que ten como insignia unha coroa, particularmente a real.

2. ...

1. Acción de coroar.

2. Cerimonia de imposición da coroa a un soberano.

Remate dunha cousa.

Motivo ornamental que remata algunha cousa, especialmente un edificio.

1. Iconografía que representa a coroación da Virxe por Deus, Cristo, a Trindade ou os anxos.

2. Iconografía que representa o momento da imposición da coroa de espiñas a Xesús.

1. Poñer unha coroa na cabeza a alguén.

2. Colocar unha coroa a un rei, emperador ou papa como insignia de dignidade soberana antes de comezar o seu mandato.

1. Rematar ou constituír algo a perfección dunha cousa.

2. Chegar á parte máis alta dun lugar elevado.

Proclamarse rei ou emperador unha persoa nun acto oficial no que se lle cingue unha coroa enriba da cabeza como símbolo de dignidade soberana antes do seu reinado.

1. Dependencia da casa tradicional que serve de dormitorio aos animais.

1. Conxunto de persoas formado polo soberano e aqueles que o acompañan e que constitúen, polo habitual, a súa familia, o seu servizo e a súa comitiva.

2. Lugar no que reside o soberano e onde radican os organismos centralizados do goberno dunha monarquía.

Edificio no que reside a asemblea lexislativa.