"Vera" (En toda a entrada)
Amosando 10 resultados de 181.
-
-
Relativo ou pertencente ás linguas mixe-zoque.
-
Familia das linguas mixe-zoque.
-
Grupo de linguas amerindias faladas polas tribos mixes e zoques que se estende polos estados mexicanos de Oaxaca, Chiapas, Tabasco e Veracruz.
-
-
-
Reprodución asexual ou ágama.
-
Produción de descendencia dun só sexo que nace dalgunhas femias de certas especies, independentemente do macho que as fecunde, como se o sexo estivera determinado por un factor citoplasmático.
-
Reprodución sen alternancia de xeracións.
-
monofiletismo.
-
-
-
Fin da vida.
-
Fin de algo ou dunha actividade.
-
Delito que consiste en matar a unha persoa sen que concorran circunstancias que dean lugar a outro delito especial.
-
-
Símbolo da morte representado, xeralmente, por un esqueleto humano cunha gadaña ou por unha caveira centrada sobre unha aspa de dous ósos iguais.
-
Representación plástica da morte.
-
-
Privación dos dereitos civís e políticos que impón a lei a unha persoa.
-
Privación da benaventuranza, da vida eterna.
-
Situación fundamental de triunfo absoluto do nihilismo inherente á tradición do pensamento occidental, desde a que Nietzsche desenvolve a reflexión desta filosofía.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
-
Insecto, da familia dos crísidos, da orde dos himenópteros, coa cabeza e o tórax azuis e o abdome encarnado. Poñen os ovos dentro dos niños de abellas e de avespas.
-
Insecto, da familia dos dípteros, de cabeza negra e corpo gris con bandas negras. Habita en ambientes humanizados, é moi prolífica e pode ser un vector de enfermidades.
-
Insecto da familia dos dípteros. É coñecida por deixar os seus ovos en carne en descomposición, que alimentará as larvas que sairán dos ovos.
-
Insecto da familia dos dípteros, coñecido por inocular, en persoas e gando, un tripanosoma que provoca a enfermidade do sono.
-
Nome dado a unha gran diversidade de insectos da familia dos dípteros e a algúns doutras familias de insectos.
-
Nome que reciben os dípteros da familia dos bombílidos. Teñen unha gran trompa que utilizan para succionar o néctar das flores.
-
Nome co que é coñecida a Drosophila melanogaster, de pequeno tamaño e moi utilizada en xenética.
-
plecóptero.
-
Nome que reciben os insectos da orde dos efemerópteros.
-
...
-
-
-
-
Poñer en movemento unha cousa, cambiándoa de lugar. Tm v pron.
-
Desprazar datos dunha posición de memoria a outra.
-
-
Poñer algo en acción. Tm v pron.
-
Incitar a alguén para que faga algo.
-
Irse dun lugar.
-
-
-
Ser humano de sexo feminino.
-
Individuo adulto de sexo feminino.
-
Dona, en relación ao marido, dentro do matrimonio civil ou canónico.
-
-
-
Chegar a ter aquilo que se desexa.
-
Extraer ou producir unha cousa a partir doutra.
-
-
-
Profesión ou actividade laboral que desenvolve unha persoa.
-
Comunicado que se fai por escrito e que provén dunha autoridade ou dun organismo estatal.
-
Función que desempeña unha cousa.
-
-
Misa maior ou cantada.
-
Conxunto de funcións relixiosas de festividades sinaladas.
-
Celebración da pregaria cristiá, establecida para diferentes momentos da xornada, que desde a reforma litúrxica do Concilio Vaticano II se denomina liturxia das horas.
-
Cargo constituído establemente por dereito divino ou eclesiástico que fai partícipe do poder da orde ou de xurisdición dentro da Igrexa.
-
Forma abreviada do oficio divino, en honra sobre todo da Nai de Deus.
-
-
Nome dado a un tribunal eclesiástico.
-
...
-
-
-
Relativo ou pertencente ao pobo olmeca.
-
Individuo do pobo olmeca.
-
Pobo precolombino que se desenvolveu entre 800 e 300 a C na costa do golfo de México, no actual Estado de Veracruz.
-
-
-
-
Pregaria ou súplica feita á divindade.
-
Forma litúrxica pronunciada polo sacerdote no nome da asemblea que acaba cunha cláusula que reclama o amén de todos.
-
Fórmula de pregaria elemental que adoita atoparse ao comezo do catecismo.
-
catecismo.
-
nosopai.
-
Pregaria por todas as necesidades da Igrexa e do mundo, feita no curso da celebración litúrxica.
-
Oración que di o celebrante despois do ofertorio e inmediatamente antes do prefacio, no rito romano.
-
-
Unidade mínima de comunicación completa, autónoma sintacticamente, que relaciona e concerta un suxeito cun predicado.
-
Discurso pronunciado en público.
-