"André" (En toda a entrada)
Amosando 9 resultados de 19.
-
-
Asemblea do pobo das terras escandinavas ata a Idade Media.
-
Cámara alta do Parlamento danés desde 1849 a 1953.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Unidade significativa mínima da primeira articulación da linguaxe, en oposición á unidade distintiva ou fonema, na terminoloxía de André Martinet. Os monemas que pertencen ao campo do léxico ou vocabulario son lexemas e os que forman parte da estrutura gramatical son morfemas.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Undécimo mes do ano, que se inicia polas festas de Todos os Santos e dos Defuntos. Ten 30 días e no antigo calendario romano era o noveno dos meses, feito que lle deu nome.
-
-
pagamento.
-
Recompensa que se recibe como premio ou castigo por algo.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Que ten cinco estames.
-
-
Que fai por devoción unha romaxe a algún santuario. Tm s, referido a persoa.
-
Que anda viaxando por todo o mundo. Tm s, referido a persoa.
-
Aplícase a certas aves que emigran.
-
Que é raro.
-
-
-
-
Mamífero doméstico, da familia dos súidos, que presenta orellas grandes e caídas, fociño chato con dúas grandes aberturas nasais, pel pouco recuberta de pelo cunha cor entre rosada, negra, amarela ou con manchas, patas curtas e pezuños de dúas dedas.
-
Carne deste animal.
-
-
Que presenta falta de limpeza.
-
Que é obsceno.
-
Que presenta un comportamento desprezable.
-
xabaril.
-
Mamífero, da orde dos roedores, que presenta longas espiñas branquinegras nas costas, fociño chato e cor negra.
-
Mamífero da orde dos tubulidentados, co fociño parecido ao do porco e longa cola, que se alimenta de termites e formigas.
-
teixugo.
-
-
-
Relativo ou pertencente a Deus ou á relixión.
-
Atributo da divindade, na medida en que é sumamente venerable.
-
Que se fai conforme á relixión.
-
Que produce un efecto bo e saudable.
-
Aplícase a todo aquilo que se relaciona con Cristo, coa Igrexa, cos seus sacramentos e coas súas crenzas.
-
Persoa que destacou en vida pola súa virtude, e despois de morta foi declarada pola Igrexa digna de loanza. Tm adx. OBS: A forma santo adoita empregarse diante dos nomes propios masculinos que comezan por vogal, excepto Santo Cristo de Fisterra, mentres a forma san se emprega diante de nomes propios masculinos que comezan por vogal.
-
Imaxe que representa un santo.
-
Persoa que é moi boa.
-
Día en que se celebra a festa dun santo.
-
Ilustración dunha publicación.
-
...
-
-
-
-
Reverencia excesiva ou medo ás cousas descoñecidas e misteriosas.
-
Crenza relixiosa considerada como irracional e errónea.
-
-
Atribución dunha forza oculta e sobrenatural a obxectos e acontecementos que non a posúen.
-