desencamar

desencamar

des- + encamar

  1. v t

    Facer saír a un animal da súa gorida.

  2. v t

    Levantar a unha persoa que levaba tempo na cama a causa dunha enfermidade.

  3. v i

    Abandonar un animal o seu tobo.

  4. v i

    Erguerse unha persoa da cama despois de levar tempo enferma.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • Desencamou despois dun mes
  • Desencamou o pai despois dunha forte gripe
  • Os cans desencamaron a raposa e correron detrás dela
  • Os porcos bravos desencamaron ao romper o día
Conxugar
VERBO desencamar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamo
desencamas
desencama
desencamamos
desencamades
desencaman
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamaba
desencamabas
desencamaba
desencamabamos
desencamabades
desencamaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamei
desencamaches
desencamou
desencamamos
desencamastes
desencamaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamara
desencamaras
desencamara
desencamaramos
desencamarades
desencamaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamarei
desencamarás
desencamará
desencamaremos
desencamaredes
desencamarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamaría
desencamarías
desencamaría
desencamariamos
desencamariades
desencamarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencame
desencames
desencame
desencamemos
desencamedes
desencamen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamase
desencamases
desencamase
desencamasemos
desencamasedes
desencamasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamar
desencamares
desencamar
desencamarmos
desencamardes
desencamaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
desencama
-
-
desencamade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
desencamar
desencamares
desencamar
desencamarmos
desencamardes
desencamaren
Xerundio desencamando
Participio desencamado
desencamada
desencamados
desencamadas