aquietar

< quieto
  1. v t Pór tranquilo ou quieto algo ou alguén que estaba intranquilo, axitado ou excitado.Tm v i. Ex: Aquietou o paxaro aloumiñándolle o papo Ex: A muller aquietou cando entrou o fillo pola porta

Citas

  • A muller aquietou cando entrou o fillo pola porta
  • Aquietou o paxaro aloumiñándolle o papo
Verbo: aquietar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquieto

aquietas

aquieta

aquietamos

aquietades

aquietan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietaba

aquietabas

aquietaba

aquietabamos

aquietabades

aquietaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietei

aquietaches

aquietou

aquietamos

aquietastes

aquietaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietara

aquietaras

aquietara

aquietaramos

aquietarades

aquietaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietarei

aquietarás

aquietará

aquietaremos

aquietaredes

aquietarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietaría

aquietarías

aquietaría

aquietariamos

aquietariades

aquietarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquiete

aquietes

aquiete

aquietemos

aquietedes

aquieten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietase

aquietases

aquietase

aquietasemos

aquietasedes

aquietasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietar

aquietares

aquietar

aquietarmos

aquietardes

aquietaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

aquieta

-

-

aquietade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aquietar

aquietares

aquietar

aquietarmos

aquietardes

aquietaren

Xerundio

aquietando

Participio

aquietado

aquietada

aquietados

aquietadas