aprontar

< pronto
  1. v t Entregar unha cousa de maneira inmediata.
  2. v pron Situarse en disposición de realizar algo.

Citas

  • Apronta unha cantidade de cartos para os posibles gastos que xurdan
  • Apronteime para o que puidera acontecer nos días sucesivos
Verbo: aprontar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apronto

aprontas

apronta

aprontamos

aprontades

aprontan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontaba

aprontabas

aprontaba

aprontabamos

aprontabades

aprontaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontei

aprontaches

aprontou

aprontamos

aprontastes

aprontaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontara

aprontaras

aprontara

aprontaramos

aprontarades

aprontaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontarei

aprontarás

aprontará

aprontaremos

aprontaredes

aprontarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontaría

aprontarías

aprontaría

aprontariamos

aprontariades

aprontarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

apronte

aprontes

apronte

aprontemos

aprontedes

apronten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontase

aprontases

aprontase

aprontasemos

aprontasedes

aprontasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontar

aprontares

aprontar

aprontarmos

aprontardes

aprontaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

apronta

-

-

aprontade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aprontar

aprontares

aprontar

aprontarmos

aprontardes

aprontaren

Xerundio

aprontando

Participio

aprontado

aprontada

aprontados

aprontadas