ambientar

< ambiente
  1. v t Preparar ou dispoñer un lugar onde se vai realizar un acto público.
  2. v t Adaptar ou acostumar algo a un ambiente ou medio alleo ou descoñecido.
  3. v t Aclimatar a un lugar ou medio que resulta alleo. Tm v pron.

Confrontacións

Citas

  • Ambientaron o local para celebrar a festa de aniversario
  • Cando chegou ás Américas ambientouse de seguida
  • O emigrante ambientouse rapidamente ao novo país
  • Para ambientar esa árbore ás condicións climáticas de Galicia necesitarás anos
Verbo: ambientar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambiento

ambientas

ambienta

ambientamos

ambientades

ambientan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientaba

ambientabas

ambientaba

ambientabamos

ambientabades

ambientaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientei

ambientaches

ambientou

ambientamos

ambientastes

ambientaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientara

ambientaras

ambientara

ambientaramos

ambientarades

ambientaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientarei

ambientarás

ambientará

ambientaremos

ambientaredes

ambientarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientaría

ambientarías

ambientaría

ambientariamos

ambientariades

ambientarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambiente

ambientes

ambiente

ambientemos

ambientedes

ambienten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientase

ambientases

ambientase

ambientasemos

ambientasedes

ambientasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientar

ambientares

ambientar

ambientarmos

ambientardes

ambientaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

ambienta

-

-

ambientade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ambientar

ambientares

ambientar

ambientarmos

ambientardes

ambientaren

Xerundio

ambientando

Participio

ambientado

ambientada

ambientados

ambientadas