desacovardar

< des- + acovardar
  1. v t Quitar a covardía.
  2. v pron Perder a covardía.

Antónimos

Citas

  • As súas palabras desacovardárono e saíu ao escenario sen medo
  • Desacovardeime e fun onda el para dicirlle que me gustaba
Verbo: desacovardar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardo

desacovardas

desacovarda

desacovardamos

desacovardades

desacovardan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardaba

desacovardabas

desacovardaba

desacovardabamos

desacovardabades

desacovardaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardei

desacovardaches

desacovardou

desacovardamos

desacovardastes

desacovardaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardara

desacovardaras

desacovardara

desacovardaramos

desacovardarades

desacovardaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardarei

desacovardarás

desacovardará

desacovardaremos

desacovardaredes

desacovardarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardaría

desacovardarías

desacovardaría

desacovardariamos

desacovardariades

desacovardarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovarde

desacovardes

desacovarde

desacovardemos

desacovardedes

desacovarden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardase

desacovardases

desacovardase

desacovardasemos

desacovardasedes

desacovardasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardar

desacovardares

desacovardar

desacovardarmos

desacovardardes

desacovardaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desacovarda

-

-

desacovardade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardar

desacovardares

desacovardar

desacovardarmos

desacovardardes

desacovardaren

Xerundio

desacovardando

Participio

desacovardado

desacovardada

desacovardados

desacovardadas