desacoutar

< des- + acoutar
  1. v t Quitar a un terreo o carácter de couto e deixalo libre de calquera prohibición. Ex: Desacoutaron os terreos para crear unha grande área de lecer.

Sinónimos

Antónimos

Citas

  • Desacoutaron os terreos para crear unha grande área de lecer.
Verbo: desacoutar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacouto

desacoutas

desacouta

desacoutamos

desacoutades

desacoutan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutaba

desacoutabas

desacoutaba

desacoutabamos

desacoutabades

desacoutaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutei

desacoutaches

desacoutou

desacoutamos

desacoutastes

desacoutaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutara

desacoutaras

desacoutara

desacoutaramos

desacoutarades

desacoutaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutarei

desacoutarás

desacoutará

desacoutaremos

desacoutaredes

desacoutarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutaría

desacoutarías

desacoutaría

desacoutariamos

desacoutariades

desacoutarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoute

desacoutes

desacoute

desacoutemos

desacoutedes

desacouten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutase

desacoutases

desacoutase

desacoutasemos

desacoutasedes

desacoutasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutar

desacoutares

desacoutar

desacoutarmos

desacoutardes

desacoutaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desacouta

-

-

desacoutade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacoutar

desacoutares

desacoutar

desacoutarmos

desacoutardes

desacoutaren

Xerundio

desacoutando

Participio

desacoutado

desacoutada

desacoutados

desacoutadas