desacovardar

< des- + acovardar
  1. v t Quitar a covardía.
  2. v pron Perder a covardía.

Antónimos

Citas

  • As súas palabras desacovardárono e saíu ao escenario sen medo
  • Desacovardeime e fun onda el para dicirlle que me gustaba
Verbo: desacovardar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardo

desacovardas

desacovarda

desacovardamos

desacovardades

desacovardan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardaba

desacovardabas

desacovardaba

desacovardabamos

desacovardabades

desacovardaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardei

desacovardaches

desacovardou

desacovardamos

desacovardastes

desacovardaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardara

desacovardaras

desacovardara

desacovardaramos

desacovardarades

desacovardaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardarei

desacovardarás

desacovardará

desacovardaremos

desacovardaredes

desacovardarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardaría

desacovardarías

desacovardaría

desacovardariamos

desacovardariades

desacovardarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovarde

desacovardes

desacovarde

desacovardemos

desacovardedes

desacovarden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardase

desacovardases

desacovardase

desacovardasemos

desacovardasedes

desacovardasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardar

desacovardares

desacovardar

desacovardarmos

desacovardardes

desacovardaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

desacovarda

-

-

desacovardade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

desacovardar

desacovardares

desacovardar

desacovardarmos

desacovardardes

desacovardaren

Gerundio

desacovardando

Participio

desacovardado

desacovardada

desacovardados

desacovardadas