departir

< lat v *departīre lat de ‘de’ + lat partīre ‘partir’
  1. v i Falar dúas ou máis persoas amigablemente.
  2. v t Dividir algo en partes, xeralmente un terreo.

Confrontacións

Citas

  • Departiron entre todos os irmáns as terras dos pais
  • Os alumnos departían sobre a clase de literatura
Verbo: departir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departo

departes

departe

departimos

departides

departen

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departía

departías

departía

departiamos

departiades

departían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departín

departiches

departiu

departimos

departistes

departiron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departira

departiras

departira

departiramos

departirades

departiran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departirei

departirás

departirá

departiremos

departiredes

departirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departiría

departirías

departiría

departiriamos

departiriades

departirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departa

departas

departa

departamos

departades

departan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departise

departises

departise

departisemos

departisedes

departisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departir

departires

departir

departirmos

departirdes

departiren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

departe

-

-

departide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

departir

departires

departir

departirmos

departirdes

departiren

Xerundio

departindo

Participio

departido

departida

departidos

departidas