aforcar

  1. v t Matar alguén por asfixia, pendurándoo dunha corda polo pescozo. Tm v pron. Ex: Aforcaron o presidente do país trala sublevación armada Ex: Nun ataque de loucura, aforcouse no seu garaxe

Sinónimos

Citas

  • Aforcaron o presidente do país trala sublevación armada
  • Nun ataque de loucura, aforcouse no seu garaxe

Refráns

  • Espantouse a morte da aforcada, cando a viu tan esguedellada.
Verbo: aforcar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforco

aforcas

aforca

aforcamos

aforcades

aforcan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcaba

aforcabas

aforcaba

aforcabamos

aforcabades

aforcaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforquei

aforcaches

aforcou

aforcamos

aforcastes

aforcaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcara

aforcaras

aforcara

aforcaramos

aforcarades

aforcaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcarei

aforcarás

aforcará

aforcaremos

aforcaredes

aforcarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcaría

aforcarías

aforcaría

aforcariamos

aforcariades

aforcarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforque

aforques

aforque

aforquemos

aforquedes

aforquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcase

aforcases

aforcase

aforcasemos

aforcasedes

aforcasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcar

aforcares

aforcar

aforcarmos

aforcardes

aforcaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

aforca

-

-

aforcade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aforcar

aforcares

aforcar

aforcarmos

aforcardes

aforcaren

Xerundio

aforcando

Participio

aforcado

aforcada

aforcados

aforcadas