adondar

< dondo
  1. v t Poñer máis brando.
  2. v t Tranquilizar a un animal.

Citas

  • As mantas adondaron moito ao lle botar o suavizante
Verbo: adondar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondo

adondas

adonda

adondamos

adondades

adondan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondaba

adondabas

adondaba

adondabamos

adondabades

adondaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondei

adondaches

adondou

adondamos

adondastes

adondaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondara

adondaras

adondara

adondaramos

adondarades

adondaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondarei

adondarás

adondará

adondaremos

adondaredes

adondarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondaría

adondarías

adondaría

adondariamos

adondariades

adondarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adonde

adondes

adonde

adondemos

adondedes

adonden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondase

adondases

adondase

adondasemos

adondasedes

adondasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondar

adondares

adondar

adondarmos

adondardes

adondaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

adonda

-

-

adondade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

adondar

adondares

adondar

adondarmos

adondardes

adondaren

Xerundio

adondando

Participio

adondado

adondada

adondados

adondadas