"Benda" (En toda a entrada)

1. Peza de roupa longa e folgada que se ensancha progresivamente desde o pescozo ata máis abaixo dos xeonllos, aberta por diante e sen mangas, que se leva sobre as costas cubrindo a vestimenta.

2. Capa confeccionada con tea impermeable para protexerse da chuvia.

3. Capa de maior tamaño ca a pluvial que empregan os arcebispos no coro para asistir aos oficios divinos e a outros actos capitulares.

4. Carapucho que servía antano para protexerse da chuvia, similar á coroza pero con menos pezas.

5. Capa que usan as dignidades, os cóengos e demais prebendados nas igrexas catedralicias e colexiais.

6. estidura en forma de capa, xeralmente de seda e con carrapucha, que usa o celebrante nalgunhas cerimonias litúrxicas.

7. Capa longa que chega ata os nocellos.

Substancia que se estende dunha maneira uniforme sobre algunha cousa.

1. ...

Que acompaña e axuda a outra persoa en determinadas cousas.

Que axuda ao sacerdote nos traballos da parroquia. Tm s.

Eclesiástico designado por unha bula pontificia para ocupar unha prebenda eclesiástica.

Persoa que, na Compañía de Xesús Cristo non accedeu ao ministerio sacerdotal.

Prebenda e dignidade de cóengo.

Casa destinada á vida comunitaria dun capítulo de cóengos.

Propiedade dun capítulo de cóengos.

Axuda ofrecida a unha persoa por outra, por un organismo ou por unha institución.

Órgano de xestión e de representación das entidades de carácter fundacional.

Facultade de presentar un crego, en calquera dos seus graos, para a provisión dun bispado, prelatura secular ou regular, dignidades, prebendas, en catedrais e colexiatas, reitorías e beneficios.

Costume medieval restablecido como dereito durante o reinado dos Reis Católicos (finais s XV-comezos s XVI) que autorizaba os monarcas para prover a maioría dos cargos eclesiásticos.

1. Parte dunha cousa considerada de maneira separada.

2. Parte que toca a alguén nunha distribución.

Prebenda nunha igrexa, catedral ou mosteiro, que tiña a súa renda na mesa co cabido.

Porción doada aos cóengos e monxes suxeitos a unha clase ou administración conxunta de bens.

Porción de bens ou rendas que se asignan a un eclesiástico nas igrexas, catedrais ou colexiatas para que poidan vivir e levar a cabo as funcións inherentes ao seu cargo.

Oficio ou ocupación lucrativa e de pouco traballo.