"TAF" (En toda a entrada)

Coidado excesivo da forma, das normas e das convencións sociais.

1. Sistema filosófico que se caracteriza pola importancia que se lle dá ás estruturas xerais dun obxecto, dunha ciencia ou dunha disciplina.

2. Sistema metafísico que explica a intelixibilidade da natureza pola forma ou leis do pensamento.

Corrente lingüística herdeira do estruturalismo que concibe a lingua como unha forma pura. O seu máximo representante foi L. Hjelmslev.

Tendencia literaria desenvolvida pola escola de formalistas rusos que propugna que os contidos das imaxes poéticas se basean nos principios sintácticos, morfolóxicos, rítmicos e métricos que configuran a totalidade do texto poético.

Tendencia creativa teatral en que os significantes se sitúan nun primeiro plano, mentres os significados, ou a mensaxe, perden importancia e interese.

Doutrina que propugna que a ciencia matemática só é un xogo formal con símbolos e regras. A construción dun sistema formal resulta de obter, a partir duns axiomas iniciais, dos que pode non existir ningunha realización concreta, un conxunto consistente de teoremas.

Predominio dos contidos técnicos ou formais sobre os contidos expresivos ou poéticos nunha obra de arte.

Relativo ou pertencente ao fósforo.

Que contén fósforo.

Aplícase aos compostos de fósforo en que este ten unha valencia ou número de oxidación de +3.

Ácido dibásico delicuescente do que se coñecen dúas formas parcialmente deshidratadas: o ácido metafosforoso e o ácido pirofosforoso.

Óxido de fósforo en que este actúa con número de oxidación +3.

1. Cada un dos estados, posicións, calidades ou valores dunha cousa cando se pode calibrar de maior a menor e viceversa.

2. alor ou medida en que se cuantifica algo que está suxeito a variación.

3. Cada unha das seccións en que se agrupan os alumnos segundo a idade ou estado de coñecementos.

4. Cada un dos títulos que se conceden segundo os diferentes niveis en que se dividen os estudos de ensino medio e superior.

5. Cada unha das partes en que se divide a duración das penas.

6. Modo de articulación, en fonética articulatoria, ou distancia que separa o padal e a lingua, nunha emisión vocálica normal.

7. Modo de articulación, en fonética articulatoria, ou marxe de abertura do canal glótico ou supraglótico, nunha emisión consonántica normal.

8. Cada un dos valores ou nivel de expresión susceptible de ser manifestado por un adxectivo. Distínguense tres graos: o positivo, o comparativo (superioridade, igualdade e inferioridade) e o superlativo.

Nome que acompaña os títulos de certos estudos.

...

Que se fai sen conciencia nin vontade.

Que perdeu o coñecemento.

Que actúa sen pensar e sen prudencia. Tm s.

Ámbito epistemolóxico ou metafísico que non está afectado de consciencia.

1. Conxunto de procesos que condicionan a conduta e que non afloran ao umbral da consciencia. Foi S. Freud quen puxo de relevo a súa importancia no comportamento humano.

2. Inconsciente común a todos os individuos, que está composto por arquetipos ou modelos de conduta que pertencen ao dominio do instinto, creado a través de experiencias milenarias da humanidade.

Dar a coñecer ou facer saber algunha cousa. Tm abs.

Dar forma á materia actuando como principio metafísico.

Dar a coñecer un ditame ou un informe.

Saber ou ter noticia de algo.

Que é maligno ou perverso. Tm s.

Que engana ou estafa. Tm s.