"Ancos" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ao fráncico.

Lingua do xermánico occidental falada polos francos.

Unidade monetaria de Burundi, Benin, Burkina Faso, Camerún, República Centroafricana, Chad, Comores, Congo, Costa de Marfil, Gabón, Guinea Ecuatorial, Lietchtenstein Madagascar, Mali, Níxer, Rwanda, Senegal, Suíza, Togo, Djibuti e as colonias francesas da Polinesia.

1. Unidade monetaria principal de Francia establecida formalmente en 1795 pola Convención Nacional, cunha equivalencia de 5 g de prata, que se empregou tamén como moeda de curso legal en Mónaco e Andorra. Foi substituído polo euro en 2002 e o seu cambio ofi  cial co euro fixouse en 6,5595.

2. Moeda francesa de ouro, cuñada por primeira vez en 1360, cun peso arredor de 4 g e o valor dunha libra tornesa.

3. Moeda francesa de prata creada por Enrique III en 1575, cun peso de 12 a 14 g e o valor dunha libra tornesa.

4. alor monetario establecido a finais do s XVIII equivalente a unha libra tornesa, cuxa diminución orixinou o franco francés.

5. Unidade monetaria de Bélxica desde 1832. Foi substituído polo euro en 2002.

6. Unidade monetaria de Luxemburgo. Foi substituído polo euro en 2002.

1. Relativo ou pertencente aos francos.

2. Individuo do pobo xermánico dos francos.

3. Pobo xermánico constituído pola agrupación de diversas poboacións do Rin inferior, camavios, brúcteos, ampsivarios, catos e sicambrios, que penetraron dun xeito pacífico e gradual na Galia.

Aplícase ao nome con que os gregos designaban os croatas e expedicionarios latinos a Grecia e ao Oriente. Tm s.

1. Que está exento de cargas ou do pagamento de taxas ou impostos.

2. Porto en que se poden descargar e almacenarse as mercadorías sen pagar impostos e dereitos de aduanas.

3. Área dedicada á actividade industrial ou comercial que se beneficia de certas exencións de impostos e dereitos de aduanas.

Que non ten obstáculos e permite o paso libremente.

...

Ave mariña, da familia dos láridos. Xeralmente de tons cincentos no dorso e brancos no ventre nos adultos, nos máis novos e inmaduros a plumaxe é habitualmente parda. Son especies de hábitos costeiros.

Ave similar á gaivota chorona, con bico longo e estreito. Non presenta a cabeza negra no verán.

Ave que presenta cola e puntas das ás brancas, cabeza negra no verán, e cun antiface negro no inverno, peteiro e patas encarnadas.

Ave co bordo exterior das ás branco, patas e peteiro vermellos, cabeza marrón no verán e branca con dúas manchas escuras no inverno.

Gaivota, con dorso e ás escuras, cabeza e cola brancas, e patas rosas.

Ave que ten a punta das ás negras cunha mouta branca no bordo das ás, cola e partes inferiores brancas. Peteiro amarelo e patas verdosas.

Gaivota, co corpo robusto, ás gris claro, coas puntas negras, cabeza e cola brancas, patas amarelas, e peteiro amarelo cunha mouta vermella na punta.

Ave que posúe ás cunha franxa estreita branca no bordo, mancha auricular negra e parte superior da cabeza e do pescozo escuros, negros no verán, peteiro negro e patas rosas.

Ave cunha franxa negra desde o extremo das ás, que son brancas ao igual que a  cola que é lixeiramente gallada e que ten unha franxa negra no extremo. Peteiro fino amarelo e patas negras.

Relativo ou pertencente aos habitantes da Galia romana ata a invasión dos francos.

Natural ou habitante da Galia romana.

Ave zancuda, da familia dos grúidos, de gran tamaño, estilizado pescozo e patas longas, cabeza pequena e peteiro recto e agudo. Presentan unha plumaxe de cor gris, marrón ou branca combinada con negra. Viven en espazos descubertos en grandes grupos.

Ave migratoria de plumaxe gris, cos lados da cabeza brancos e a gorxa e a noca negras. Aliméntase de peixes e réptiles.

Ave que se distingue da común porque presenta mechas brancas detrás de cada ollo.

Ave que se caracteriza polo penacho que presenta enriba da cabeza. A súa plumaxe é de cor negra, excepto nas ás, que son de cor amarela, e ten patas e pescozo longos. Aliméntase de insectos e outros invertebrados.