"RC" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ás accións dunha sociedade mercantil.

accionista.

1. Que lle falta a cabeza.

2. Que carece de xefatura ou liderado claro.

lamelibranquio.

Que carece de testa ou remate.

Que carece dunha estrutura que normalmente se presenta en disposición apical.

1. Aplícase ao cristián que non recoñece un superior xerárquico.

2. Aplícase aos eutiquianos (s V) que no Próximo Oriente se separaron do seu bispo e non recoñeceron xefe ningún.

3. Aplícase ás comunidades da Igrexa ortodoxa que non recoñecen a autoridade do patriarca correspondente. Tm s.

...

Temperar ou reforzar con aceiro.

Recubrir por galvanoplastia as pranchas de cobre cunha capa finísima de ferro. Realízase con níquel ou cromo.

1. Transformar o ferro en aceiro.

2. Reducir a proporción de carbono no ferro fundido mesturando no gobelete ferro doce ou limaduras de aceiro.

1. Efectuar un aceiramento.

2. Adornar unha ferramenta con pezas de aceiro.

1. Graxa líquida de  procedencia animal ou vexetal. Está formada fundamentalmente por triglicéridos e por outros compoñentes como esteroides, hidrocarburos e vitaminas liposolubles.

2. Graxa semisólida que se extrae da copra. Emprégase na industria alimentaria e na fabricación de xabóns.

3. Aceite que se obtén de fígados preparados de bacallau. Emprégase como reconstituínte polo seu alto contido en vitaminas A e D.

4. Aceite que se obtén da liñaza. Emprégase en medicina para combater a hipercolesterinemia.

5. Líquido oleoso que se extrae  dos froitos maduros da oliveira. Emprégase en alimentación.

1. Substancia untosa, comestible, líquida ou facilmente licuescente, insoluble en auga.

2. Solución de alcanfor en aceites de oliva purificados. Emprégase como analéptico.

3. Aceite obtido da semente do rícino. Emprégase como purgante do aparato dixestivo.

4. ...

Acción e efecto de acelerar ou acelerarse.

Proceso que tende a facer aparecer certas estruturas no desenvolvemento embrionario.

Nun movemento circular, variación da velocidade angular co tempo.

Compoñente da aceleración nun punto determinado dunha liña de corrente debida exclusivamente á translación do fluído no espazo, na dinámica de fluídos.

Incremento da ascensión recta do Sol medio nun día sideral.

Aceleración complementaria, debida á rotación da terra, segundo o teorema de Coriolis.

ariación da velocidade do punto respecto do tempo. É o vector a = dv/dt, onde v é o vector velocidade do punto. A unidade da aceleración é o m/s 2 .

Na dinámica de fluídos, compoñente da aceleración nun punto determinado dunha liña de corrente debida exclusivamente á variación co tempo das condicións da corrente.

Regra internacional que determina a lonxitude das pistas de aterraxe dos aeroportos.

Que acelera.

Dispositivo que acelera ou retarda o movemento dun mecanismo.

ariante do método do Carbono 14 realizada mediante o acelerador ou coa espectometría de aceleración de partículas. Mide a cantidade de isótopo na mostra contando directamente os átomos remanentes, en lugar de facelo a través da súa radiación.

Motor-foguete auxiliar de gran potencia que serve para dar a un foguete espacial pesado a velocidade inicial.

1. Mecanismo que comanda a admisión da mestura gasosa nun motor endotérmico.

2. Pedal ou panca que ao accionarse pon en funcionamento este mecanismo.

Dispositivo destinado a acelerar os electróns nun tubo de raios catódicos ou en calquera tubo electrónico.

Composto químico engadido aos reveladores para acelerar a acción lenta dos axentes redutores.

Bomba intercalada nun circuíto de calefacción central que activa a circulación da auga.

...

Facer que algo comece a arder, comunicar lume ou provocar combustión.

Conectar un aparato ou circuíto eléctrico.

Facer que algo comece a funcionar.

Facer que alguén actúe con violencia.

Comezar a arder un lume. Tm v pron.

Iluminarse ou pórse en marcha un mecanismo.

Botar luz algo ou pórse en funcionamento.

Facerse máis violento.

Poñerse rubio.

Conxunto de todas as modalidades fónicas da linguaxe, é dicir, a intensidade, o ton, a cantidade ou duración e o timbre dos sons.

1. Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada.

2. Signo escrito sobre unha vogal que pode marcar o acento de intensidade ou o timbre aberto ou pechado, ou para distinguir unha palabra doutra coa mesma grafía pero con significado diferente.

3. Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba que petence a unha palabra.

4. Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada.

Conxunto de particulares inflexións que caracterizan a pronuncia propia dos habitantes dun país, rexión ou lugar.

Argumento de intensidade dado a unha nota en relación ás outras para marcar o compás.

Elemento constitutivo do verso que este, para ser harmonioso, leva en determinadas sílabas.

Poñer ou marcar o acento gráfico sobre unha vogal.

Pronunciar dunha maneira expresiva algunha palabra, frase ou expresión co fin de chamar a atención.

Reforzar o son sobre unha nota.

Marcar con forza ou facerse máis intensa algunha cousa.