"alt" (En toda a entrada)
Amosando 10 resultados de 2464.
-
-
Subir por un lugar un animal axudado coas mans e cos pés.
-
Medrar unha planta cara ao alto apoiándose nunha parede ou árbore.
-
Ferir na pel leve e superficialmente coas unllas.
-
-
-
-
Que ten unha acidez desagradable, de sabor semellante ao do limón ou vinagre.
-
Que ten sabor acedo desagradable que adquiren determinados alimentos a causa dunha alteración por microorganismos.
-
-
Que fere.
-
Que amosa mal carácter.
-
-
-
Facer máis agudo. Tm v pron.
-
Filtrar os programas de debuxo que afinan o foco dunha zona delimitada para resaltar unha imaxe borrosa.
-
-
-
Que acaba en punta.
-
Aplícase á folla cando os seus bordos forman un ángulo agudo no ápice.
-
-
Aplícase ao fonema en que o seu segundo formante se manifesta cunha frecuencia elevada, superior, normalmente, aos 1.400 ciclos por segundo.
-
Aplícase ao fonema consonántico articulatoriamente constituído por dúas cavidades de resonancia bucal (/t/-/d/).
-
-
Son alto, dun número de vibracións por segundo maior ca os dos graves ou baixos.
-
Enfermidade que ten un curso relativamente rápido.
-
Palabra en que a sílaba tónica é a última.
-
-
-
-
Ave de rapina que pertence principalmente aos xéneros Hieraetus Aquila, Haliaetus, Pithecophaga, Circaetus e Pandion. É de grandes dimensións, cun bico forte e curvado, a cabeza prominente e cuberta de plumas, coas patas curtas con plumas ata o comezo dos dedos, e as garras moi fortes. As ás son longas e voan a grande altura.
-
Aguia da familia dos accipítridos, de plumaxe castaña e co píleo, a caluga e os ombreiros dun branco amarelado.
-
Aguia da familia dos pandiónidos, de plumaxe contrastada entre a parte superior escura e a inferior branca. Na cabeza presenta unha pequena curupela e un anteface negro.
-
Aguia da familia dos accipítridos, coa parte inferior da plumaxe escura nas ás e branca no peito.
-
Aguia da familia dos accipítridos, de plumaxe escura con dourados na cabeza e na caluga.
-
-
Denominación alquimista de diversas substancias, especialmente das sublimadas como o cloruro mercurioso ou o cloruro amónico.
-
-
-
Relativo ou pertencente aos aguis ou á súa lingua.
-
Individuo do pobo agul.
-
Grupo diferenciado do pobo lezguio que habita no curso alto do Kurakh, ao S do Daguestán.
-
Lingua caucásica que falan os aguis.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Roedor sudamericano dos xéneros Dasyprocta e Myoprocta que pertence á familia dos dasipróctidos. De pelame dourado a vermello, ten a cola e as orellas curtas, e extremidades longas que lle permiten o salto. Viven nos lindes das selvas alimentándose de raíces e grans.
-
-
Indica que a acción ou estado referidos polo verbo se está a realizar ou efectuar no intre en que se fala ou do que se fala.
-
Expresión utilizada para exaltar o valor dunha calidade nunha comparación.
-
Expresión que indica inclusión ou suma dentro dun conxunto de elementos.
-
Seguido de xerundio ou da preposición con máis infinitivo significa o mesmo que aínda que.
-
-
-
-
Mestura de gases que forma a atmosfera terrestre. Nas capas baixas da atmosfera, o aire perfectamente seco ten a seguinte composición en volume: nitróxeno 78,084%, osíxeno 20,946%, argon 0,934%, dióxido de carbono 0,033%, outros gases raros 0,002%. Ademais destes compoñentes, o aire contén outros gases impurezas, coma o vapor de auga, ozono, amoniaco, hidrocarburos. O aire ten unha importancia vital, xa que o osíxeno que contén intervén na respiración das plantas e dos animais.
-
Nome xenérico dado antigamente aos gases.
-
-
O aire como medio, por oposición á terra e á auga.
-
ento de pouca intensidade.
-
-
Aparencia ou aspecto que posúe algo ou alguén con respecto a outro elemento ou persoa.
-
Actitude expresiva dunha calidade persoal ou emoción.
-
-
Estado de debilidade causado nunha persoa polo mal de ollo.
-
Aire que, tratado nun aparato ou instalación de acondicionamento do aire, presenta as condicións higroscópicas, térmicas e de depuración axeitadas para crear e manter nun habitáculo un ambiente de características predeterminadas.
-
...
-
-
-
Relativo ou pertencente aos alamanos ou á súa lingua.
-
Individuo do pobo alamano.
-
Antigo pobo guerreiro integrado por tribos xermánicas que foi expulsados da zona de Brandenburgo no 178 por gots (godos) e eslavos e se estableceron na rexión do Main e á dereita do Rin.
-
Grupo de dialectos do altoalemán que se fala en Suíza, en Alsacia, en Vorarlberg, na metade sur de Baden, en Württemberg, agás a zona setentrional, e na Suabia bavaresa.
-