"Aspe" (En toda a entrada)

Árbore monoica, da familia das arecáceas, que presenta o tronco groso e baixo, con follas pinnadas, moi grandes, de anverso verde escuro e reverso abrancazado e pruinoso e froitos dispostos en drupa, escamosos e pardos.

1. Fibra que se extrae da epiderme das follas desta planta que se usa na fabricación de cordeis, esteiras e obxectos de cestaría.

2. Fibra sintética que se obtén do polietileno, de aspecto semellante ao da rafia.

1. Peixe cartilaxinoso que ten o corpo en forma de disco, a cola fina e longa, con dúas pequenas aletas dorsais no extremo, a aleta caudal reducida e a boca con placas dentarias ou pequenos dentes afiados.

2. Peixe, da familia dos raíidos, que presenta un fociño apuntado, marxes anteriores do disco cóncavas e de cor cinsenta con pequenas manchas claras na parte superior.

3. Peixe, da familia dos raíidos, que ten o disco romboidal, coas marxes anteriores onduladas, fociño obtuso e saínte e un dos aquillóns inserido no espazo intermedio.

4. Peixe, da familia dos raíidos, que ten o disco arredondado coas marxes anteriores onduladas, a parte superior do disco de cor acastañada con manchas escuras e puntos brancos, e o fociño obtuso.

5. Peixe, da familia dos raíidos, co disco arredondado lateralmente, de cor acastañada e con dentículos na maior parte da súa superficie.

tremedeira xaspeada.

Rama dunha árbore ou dun arbusto que está cortada.

Rama pequena dunha árbore ou dun arbusto.

Cnidario mariño con forma de árbore.

Alga clorofícea, de aspecto filamentoso, esponxosa e fixada ao substrato.

Rascar unha cousa cunha raspa ou outro instrumento axeitado para quitar os elementos que están adheridos a ela.

Fretar unha cousa cun utensilio adecuado para separalo doutra.

Ferir de maneira superficial co rozamento dunha cousa áspera.

1. Calidade de realista.

2. Exactitude na maneira de representar a realidade.

Actitude estilística e estética que procura elaborar formas artísticas con adecuación aos aspectos da realidade, e que se caracterizou por querer representar as cousas tal e como eran na realidade, sen embelecelas, e como reacción ao Romanticismo.

Doutrina, oposta ao idealismo, segundo a que o suxeito cognoscitivo capta unha realidade que existe independentemente del e que, ao adoptalo, lle manifesta a súa maneira de ser.

Tendencia narrativa que naceu na segunda metade do s XX en Latinoamérica. O narrador e os personaxes aceptan o extraordinario como parte da realidade, polo que o cotián se transforma en extraordinario e o extraordinario pasa a ser cotián.

Método artístico baseado na descrición fiel da realidade nun contexto histórico concreto, baixo unha tendencia ideolóxica definida, que educa a sociedade e a faculta para a construción do comunismo.

Facer perder a humidade ou a frescura, especialmente a unha planta, e facela secar. Tm v pron.

Facer perder o ánimo, a saúde e o bo aspecto físico a alguén. Tm v pron.