"Fer" (En toda a entrada)

1. Acción e efecto de ordenar ou de ordenarse.

2. ordenación do territorio.

Disposición de orde regulamentaria, ata o primeiro terzo do s XIX, feita polo poder público.

Ordenanza ditada pola autoridade competente.

Acción litúrxica pola que o bispo confire o sacramento da orde.

Parte da arquitectura que trata da capacidade que ten cada unha das partes dun edificio.

Ordenación ditada para o bo goberno dunha cidade ou vila, con carácter xeral ou ben referente só a determinadas materias.

Poñer en orde.

Dar unha orde.

Definir nun conxunto unha relación de orde.

Conferir o sacramento da orde.

Tomar unha decisión ou acordo.

Distribuírse dun xeito determinado.

Recibir as ordes sagradas.

Que indica posición ou situación nunha serie ordenada. Tm s m, referido a numeral.

Conxunto ben ordenado onde cada elemento é tamén subconxunto.

Libro da igrexa anglicana destinado a confirmar as ordes.

Estrutura propia do oído externo dos mamíferos, que serve para percibir cunha maior eficacia os sons. Está formada por tecido cartilaxinoso e conxuntivo, con forma de embude máis ou menos ovalado e coa superficie interna sucada de pregaduras que dirixen as ondas sonoras que rebotan contra elas cara ao orificio auditivo externo.

Cada unha das dúas pezas que constitúen a boca dunha botavara ou dun pico.

Doce típico de Entroido, de forma semellante a unha orella, que se fai con fariña, ovos, azucre e anís.

1 couselo.

Movemento relixioso que xurdiu en Grecia na época arcaica e que floreceu, particularmente, durante os ss VI-V a C. Afirmaba a orixe e a natureza divinas da alma humana e que esta se atopaba presa no corpo.

oz inventada polo poeta G. Apollinaire que expresa o que suxire a pintura construída sen referencia ningunha á figuración, só como unha exaltación da luz e o dinamismo das cores.

Doutrina filosófica oposta ao vitalismo e ao animismo, que afirma que a vida é o resultado da organización.

Teoría médica que sostén que todas as enfermidades teñen como causa unha lesión orgánica.

Teoría sociolóxica que establece unha clara analoxía entre o funcionamento e as leis que rexen a sociedade e as dos seres vivos.

Teoría psiquiátrica que defende a existencia de lesións morfolóxicas do sistema nervioso central como base das enfermidades mentais.

1. Entidade biolóxica unicelular ou pluricelular, animal ou vexetal, normalmente capaz de facer un ciclo vital completo, é dicir, nacer, crecer e reproducirse.

2. Conxunto de órganos que funcionan coordinadamente, formando un todo individual con vida propia e diferenciado do resto do mundo exterior a el.

1. Conxunto de persoas organizado ou constituído de maneira apta para unha finalidade social.

2. Conxunto de oficinas, dependencias ou cárceres que forman un corpo ou unha institución social ou política.