"Melo" (En toda a entrada)

Reproducir coa voz unha melodía. Tm v i.

Loar de forma literaria algunha cousa ou a alguén.

Proclamar en alta voz, no xogo do bingo, que se completou unha liña ou o cartón enteiro.

Facer, nalgúns xogos de cartas, como o tute, corenta ou vinte puntos.

Declarar ou confesar cousas que se deberían manter en segredo.

Emitir o seu canto as aves, os insectos e outros animais.

Producir unha cousa un son peculiar ou característico.

Composición cantada.

1. Composición poética formada por unha estrofa de catro versos de arte menor con rima asonante nos pares.

2. Poema narrativo medieval en lingua románica, centrado en feitos históricos con moitos elementos lendarios que era divulgado polos xograres.

1. Composición coñecida como xaneira, anibón e panxoliña que presenta unha estrutura simple e que era executada por rapaces e mozos diante das casas.

2. Canto propio dos arrieiros caracterizado por ter un ritmo lento e monótono.

3. Canto de melodía monótona e ritmo suave, que se emprega para facer durmir os nenos.

4. Canto entoado por persoas que traballan nos labores de erguer pedra, que se caracteriza por conter vocabulario da xerga dos canteiros.

5. Canto entoado polos cegos en festas e romarías acompañado por un violín ou por unha zanfona. OBS: Tamén se denomina romance de cego.

6. ...

Que canta ou que ten por oficio cantar. Tm s.

Aplícase ás aves que emiten sons melodiosos e agradables.

Aplícase a calquera animal macho castrado. Tm s.

Galo que se castra cando é pequeno e que se ceba para comelo.

Calquera galo.

1. Líquido pastoso de cor marrón escura, con olor a azucre queimado, soluble en auga e alcohol diluído, que se obtén mediante o quentamento da sacarosa ou glicosa, engadindo pequenas cantidades dun álcali.

2. Alimento de formas moi diversas que está formado por unha pasta de azucre, glicosa e outros ingredientes concentrados mediante calor que, unha vez fríos, endurecen sen cristalizar.

carambelo.

Instrumento idiófono de percusión directa constituído por un xogo de campás afinadas e dispostas para producir unha melodía ou un conxunto harmónico.

Peza instrumental inspirada na música do carillón.

Rexistro de órgano que consiste nunha serie de timbres que producen un son semellante ao das campás ao seren golpeados por uns martelos conectados coa metade dereita dun teclado.

Reloxo provisto dun conxunto de campás que producen unha melodía.

Relativo ou pertencente á orde dos carmelitas.

Membro da orde dos carmelitas.

1. Orde mendicante que tivo a súa orixe nun grupo de eremitas establecidos a mediados do s XII no monte Carmelo. A súa regra foi redactada en 1209 e confirmada por Honorio III en 1226.

2. Congregación relixiosa feminina dedicada á beneficencia e ao ensino. Foi fundada en Vic en 1826 por santa Xoaquina de Vedruna e polo capuchino Esteve d’Olot.

3. Rama da orde carmelita xurdida a partir da reforma levada a cabo por santa Tareixa de Xesús e san Xoán da Cruz a partir de 1562, tanto nos conventos masculinos coma nos femininos.

Tronco con raíces que queda despois de cortar unha árbore.

Capa que se forma sobre unha ferida cando coagula o sangue.

Cogomelo que pertence á subclase dos afiloforomicetídeos.