"Rensi" (En toda a entrada)

Coñecemento exacto.

Concepto introducido por Platón para referirse ao nivel máis alto ao que pode chegar o home na comprensión da realidade.

Comezar a anoitecer.

Perder luminosidade o ceo, o día ou calquera das súas partes.

Tornar escuro ou privar de luz, brillo ou claridade.

Tornar difícil a comprensión dalgunha cousa.

Superar ou avantaxar a alguén nalgunha actividade.

Aplícase ás ensinanzas e coñecementos que só se transmiten a persoas sometidas a probas iniciáticas.

Aplícase ao escuro e incomprensible para aqueles que non coñecen o segredo.

Aplícase aos filósofos da Antigüidade iniciados na filosofía do mestre.

Acción e efecto de explicar ou explicarse.

Cousa que fai comprensible algo.

1. Aquilo que dá lugar á comprensión de como ou por que é algo.

2. Aquilo que produce comprensión ao dar a coñecer as cousas e as súas características, tendo en conta a contribución destas aos estados de ánimo, ao normal funcionamento e á consecución dos fins, das totalidades ou dos sistemas aos que pertencen.

1. Expoñer algo de xeito claro e preciso, para que sexa comprensible.

2. Contar con detalle algunha cousa.

1. Dar a razón ou as causas que xustifican un feito.

2. Ser unha cousa a xustificación ou razón doutra.

Facerse comprender con claridade.

Chegar a comprender a razón ou a causa de algo.

Xustificarse ou dar as razóns ou causas de algo.

Parte que está ao principio ou ao final dunha cousa.

1. Apéndice dun animal, máis ou menos alongado, unido a unha parte máis robusta do corpo, que adoita presentarse en número par e en posición simétrica.

2. Apéndice do corpo dos vertebrados que serve para o desprazamento e para a prensión. Os vertebrados teñen dous pares de extremidades, un anterior ou torácico, e un posterior ou pelviano.

1. Ciencia universal que reflexiona dun xeito racional e crítico sobre a natureza do mundo, a xustificación da crenza e a condución da vida, e que dá lugar a un conxunto organizado de verdades que se refiren á esencia das cousas.

2. Disciplina filosófica que trata de establecer a xustificación e obxectividade do coñecemento científico.

3. Disciplina filosófica que trata de establecer a natureza da comprensión histórica, a significación ou propósito do proceso histórico, os factores fundamentais no seu desenvolvemento e cambio, a posibilidade de obxectividade no proceso histórico e o tipo de verdade que se adscribe ás interpretacións históricas.

4. Disciplina filosófica que trata de aclarar as relacións entre o pensamento e a fala, o papel do individuo e a comunidade nacional na construción da linguaxe, as orixes da linguaxe no tempo e no individuo e a estrutura das linguas particulares.

5. Disciplina filosófica que trata de analizar os conceptos ou principios centrais das relixións monoteístas occidentais.

Conxunto de sistemas, doutrinas, escolas e teorías do pensamento que se desenvolveron ao longo da historia e que se dividen en dous grandes ámbitos filosóficos, o occidental, enraizado na filosofía grega, e o oriental.

Forma de pensar ou de entender alguén o mundo e a vida.

Tranquilidade ou serenidade do ánimo ante as vicisitudes da vida.