"BSI" (En toda a entrada)

Epíteto aplicado a Deus Pai no símbolo da fe, e ás representacións de Xesús Cristo como señor do universo, típicas da arte bizantina, coa figura de Xesús Cristo só en busto e en actitude de bendicir, que aparecen nas ábsidas e nas cúpulas das igrexas.

Sobrenome dado a Zeus e a outras divindades gregas da época helenística.

Revestimento de diversos materiais co que se cobre o chan dun cuarto, patio, estrada ou aeródromo, para darlle firmeza, lisura ou comodidade de tránsito.

Superficie plana e rochosa que subsiste nunha zona desértica cando as partículas finas foron levadas polo vento.

Superficie dunha rocha, xeralmente dura e pulida, que presenta estrías e acanaladuras, produtos da erosión dun glaciar ou dun inlandsis da era Cuaternaria ou de tempos máis remotos.

1. Substitución dun órgano ou dunha parte dun órgano por unha peza ou un aparato especial que reproduce máis ou menos a parte que falta.

2. Peza ou aparato artificial con que se realiza unha prótese.

3. Parte da cirurxía que trata a prótese.

Adición ao comezo dunha palabra dun fonema non etimolóxico.

1. Preparación dos pans e do cáliz ao inicio da celebración eucarística, en diversas liturxias orientais.

2. Pequeno espazo, construído ao lado da ábsida principal de moitas igrexas primitivas e de rito bizantino, que forma unha ábsida menor onde os fieis depositaban as ofrendas para a celebración da misa.

Ter consecuencias unha persoa ou cousa sobre outra.

Causar a subsidencia dun tumor ou dunha lesión.

Relativo ou pertencente ao románico.

Aplícase ao primeiro estilo europeo do Occidente cristián medieval, que se practicou durante os ss XI, XII e XIII, e que afectou a todas as artes, e que se caracterizou en arquitectura por presentar muros macizos, arco de medio punto, bóveda de canón, ábsidas semicirculares cubertas con bóveda de pedra e planta de cruz latina.Tm sm.

Conxunto de linguas derivadas do latín vulgar, como o galego, o portugués, o asturleonés, o castelán, o aragonés, o catalán, o occitano, o francés, o italiano, o romanche e o romanés.

Agrupación de persoas que conviven de forma organizada.

1. Agrupación de individuos que teñen un mesmo trato ou relación.

2. Relación estable, socialmente lexitimada como matrimonio ou simplemente recoñecida, e que é a base da institución familiar

3. Expresión con que se designa o estado e a etapa actuais do desenvolvemento capitalista da sociedade, baseado na creación de necesidades ficticias por superar a saturación da produción.

1. Agrupación ou asociación pactada de persoas físicas ou xurídicas co fin de levar a termo unha actividade económica ou mercantil determinada.

2. Sociedade mercantil e capitalista, en que predomina o elemento persoal, o capital divídese en accións e a responsabilidade dos socios limítase ao capital que achegaron

3. Sociedade en que os socios responden persoalmente, subsidiariamente, solidariamente e dunha maneira ilimitada das débedas sociais

4. Sociedade realizada con capital variable e organizada baixo os principios democráticos de igualdade de dereitos e deberes entre os socios e de libre entrada e saída sen discriminación dos seus membros.

5. ...