pantocrátor
pantocrátor
gr Παντοχράτωρ ‘todopoderoso’
-
s
m
[ARTE/RELIX ]
Epíteto aplicado a Deus Pai no símbolo da fe, e ás representacións de Xesús Cristo como señor do universo, típicas da arte bizantina, coa figura de Xesús Cristo só en busto e en actitude de bendicir, que aparecen nas ábsidas e nas cúpulas das igrexas.
-
s
m
[MIT ]
Sobrenome dado a Zeus e a outras divindades gregas da época helenística.