"mita" (En toda a entrada)

vomitar.

Botar unha fonte, ou algo similar, a auga con forza.

1. Substancia de alto peso molecular que ten a propiedade de inflarse en contacto coa auga e de formar masas xelatinosas ou solucións coloidais viscosas. Emprégase como produto de base para ungüentos, cremas e dentífricos e como aditivo alimentario texturizado (espesante e estabilizante).

2. Substancia resinosa de cor vermella, procedente dalgunhas árbores da India. En disolución co alcohol emprégase como verniz de mobles e da madeira en xeral.

3. gomarresina.

caucho.

1. Obxecto fabricado con caucho ou calquera outro material elástico.

2. Substancia feita a base de caucho que se emprega para borrar. OBS: Tamén se denomina  goma de borrar.

3. Funda fina e elástica q cubre o pene durante o coito para evitar a fecundación e a transmisión de determinadad enfermidades.

4. Lambetada formada por unha base mastigatoria plástica que está constituída por gomas e resinas, naturais ou sintéticas, bálsamos, graxas ou ceras,  e azucres, aromatizantes, colorantes e outros ingredientes.

...

1. Pequena cantidade dun líquido que cae formando unha masa con forma esferoide.

2. Pouca cantidade dun líquido.

3. Carencia de algo.

4. Sistema de administración dun líquido medicamentoso, xeralmente por vía intravenosa, de xeito lento e continuado.

Elemento decorativo de forma cónica que se empregaba nos templos da Antigüidade, que imita unha gota desprendéndose e que vai colocado baixo os tríglifos do friso dórico.

1. Enfermidade que se caracteriza polo depósito de cristais de urato monosódico nas articulacións, os tendóns e o tecido intersticial do ril.

2. Diatese que se traduce ás veces en localizacións articulares.

Depresión atmosférica con efectos que se orixinan na circulación da troposfera media por mor do  aire frío que baixa rapidamente e forma na superficie un remuíño ciclónico, polo centro do cal ascende o aire quente superficial.

Pintura executada só con diversas tonalidades de gris, imitando a miúdo o efecto do baixorrelevo en pedra. Propia dos reversos dos polípticos da Baixa Idade Media, empregouse posteriormente na pintura mural.

Primeiro esbozo que se realiza dun cadro no que as partes brancas quedan sen pintar e as sombras teñen un só ton.

1. Certo número de persoas, animais ou cousas que forman un conxunto por ter semellanzas ou características en común ou por estar no mesmo lugar.

2. Conxunto de figuras, retratos, pinturas ou outra manifestación artística, que forman unha unidade nunha obra.

3. Escultura integrada por un conxunto de figuras.

Estrutura alxébrica que se constitúe por un conxunto G onde se define unha operación, que para calquera elemento a, b, c de G cumpre que ten a propiedade asociativa, que G contén un elemento neutro e e que para calquera elemento a existe outro en G, que se representa por a’, que é o seu inverso.

Conxunto de dúas máquinas, xeralmente un motor e un xerador, que se axustan mecanicamente.

1. Reunión de dúas ou máis consoantes sucesivas con ou sen unidade silábica.

2. Elemento ou conxunto de elementos lingüísticos dotado de sentido e supeditado a unha sílaba tónica preponderante que regula o resto dos acentos secundarios, de acordo, ou non, coas sílabas tónicas dos outros elementos.

3. Elemento ou conxunto de elementos lingüísticos dotado de sentido e limitado por dúas pausas.

4. ...

1. Barrio habitado pola comunidade xudía.

2. Barrio ou lugar dunha cidade habitado por un determinado grupo étnico ou comunidade marxinal.

Sector social, delimitado xeograficamente, en que a maioría da poboación ten unhas características propias e diferenciadas que fan que se segregue do resto da poboación á que pertence.

Sala de oración da mesquita, cuberta e delimitada, constituída polas naves perpendiculares ao muro da alquibla.

Zona do palacio musulmán destinada ás mulleres.

1. Relativo ou pertencente á harmonía.

2. Que produce ou ten harmonía.

Aplícase aos sons secundarios ou concomitantes nos que se descompón un son musical. Tm s.

Cada un dos termos da serie de Fourier dunha función (análise de Fourier).

Membro acústico simple que se integra con outros mediante unhas leis regulares para determinar unha onda composta.

Aplícase ao dobramento que ten todos os estratos igualmente deformados de feito que conservan o paralelismo.