"Cide" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente á provincia medioeuropea.

Provincia bioxeográfica da rexión eurosiberiana que coincide, en parte ou totalmente, coa provincia centroeuropea.

1. Relativo ou pertencente á rexión mediterránea.

2. Rexión bioxeográfica do reino holártico que comprende os países da conca mediterránea. É de clima seco e invernos suaves, choivas outonais, verán seco e vexetación xerófila.

1. Relativo ou pertencente á raza mediterránea ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza mediterránea.

3. Raza do grupo leucodermo dolicocéfala, de pel morena e ollos escuros, que ocupa Europa Meridional e o N do Sáhara.

Clima típico da zona mediterránea que se dá nas costas occidentais, entre os 30° e 40° de latitude, e que se caracteriza polos veráns secos e cálidos e os invernos suaves.

Moble formado por unha táboa lisa sostida por un ou varios pés que se emprega para comer, estudar ou traballar.

Moble disposto co necesario para comer.

Comida que se serve á mesa.

Banco longo que non ten respaldo.

Monte de terra entre dous sucos.

Conxunto de persoas que dirixen un parlamento ou unha corporación.

Asociación de persoas ou entidades organizadas para facer cumprir as súas reivindicacións.

Conxunto de bens ou rendas dunha persoa ou corporación eclesiástica.

1. Recheo estrutural formado por un estrato horizontal illado, de superficie plana e beiras abruptas, que é moi resistente á erosión.

2. ...

1. Relativo ou pertencente a Mingrelia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Mingrelia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo mingreliano.

2. Individuo do pobo mingreliano.

3. Pobo caucásico, establecido en Xeorxia, na rexión que lle dá nome, que corresponde en parte á antiga Cólquida.

Lingua caucásica que se fala en Xeorxia Occidental e en Turquía.

Calidade de moderno.

Afección excesiva ás tendencias ou aos gustos modernos.

Movemento cultural que se produciu en Occidente a finais do s XIX e comezos do s XX, e que se caracterizou polo predominio da curva sobre a recta, a riqueza e o detallismo da decoración, o uso frecuente de motivos vexetais, o gusto pola asimetría, a estética refinada e o dinamismo das formas. No aspecto literario, aplícase especialmente ás literaturas castelá e catalá.

Movemento relixioso de finais do s XIX e comezos do s XX, que pretendeu conseguir unha interpretación e acomodación das crenzas e das doutrinas tradicionais aos novos tempos.

1. Maneira de ser variable dun ser.

2. Determinación entitativa falta de consistencia nela mesma e polo tanto dependente sempre doutra entidade. A súa realidade ontolóxica é sempre menor ca a dos accidentes e poden ser substanciais, accidentais ou de inherencia.

3. Cada un dos atributos trascendentais do ser, como a bondade, a unidade, a verdade e, para algúns, a beleza.

Modalidade da conxugación verbal que se axeita á maneira en que o falante concibe a acción e que se expresa mediante morfemas.

Xeito de comportarse unha persoa con respecto aos demais.

1. Encargo unido a unha doazón ou a un legado que obriga ao adquirinte.

2. Feito xurídico polo que unha persoa adquire o dominio ou outro dereito real sobre unha cousa.

Disposición das premisas nun siloxismo categórico, segundo a súa cantidade (universal ou particular) e calidade (afirmativa ou negativa).

...

1. Relativo ou pertencente a Mongolia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Mongolia.

1. Relativo ou pertencente ao pobo mongol.

2. Individuo do pobo mongol.

3. Pobo dunha rama mongol procedente do Turquestán, que foi islamizado no s XIV e que creou un grande imperio.

Grupo de linguas altaicas, que inclúe o oirat, o dialecto mongol de Afganistán, o buriato e o khalkha, falados na República de Mongolia, ou o mongour, en China Occidental.

Soberano do Imperio Mongol.

Unidade mínima de significación da linguaxe que non pode ser analizado en unidades máis pequenas e que expresa os diversos accidentes (xénero, número, persoa e tempo) e outros elementos gramaticais de relación (artigos, pronomes, preposicións e conxuncións) de inventario limitado en cada lingua.

Unidade que posúe significado lexical.

Unidade que engade notas de carácter gramatical. Divídese en morfemas flexivos, se engaden unha marca significativa nova ao morfema léxico, e morfemas derivativos, se ademais orixinan unha palabra nova.