"Fux" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente aos cleftas.

Individuo da comunidade clefta.

Comunidade de homes libres, armados e combativos, fuxitivos da servidume ou campesiños expulsados das súas terras, que se organizaban en bandas e que actuaron no medio rural grego durante a dominación turca.

Corte dos porcos.

Lugar abrigado que serve de refuxio para os animais ou persoas.

Acción e efecto de acompañar.

Circunstancia de ir acompañado.

Que acompaña.

Conxunto de persoas.

Conxunto de especies vexetais que forman parte da mesma comunidade.

Procesión de almas en pena que saen do adro arredor das doce da noite e que percorren os camiños da parroquia. OBS: Nesta acepción adoita escribirse en maiúscula.

Cavidade natural escavada nas rochas.

Cavidade nun terreo que serve de refuxio ou vivenda a certos animais.

Lugar onde se enterran os mortos, especialmente cando está cavado na terra.

axila.

sofraxe.

órbita.

Acción de danzar.

1. Composición musical e serie de movementos que se realizan seguindo os pasos do baile ou o ritmo da música.

2. Danza típica da festa do Corpus conservada en Galicia en poucos lugares a partir do s XIX.

3. Danza documentada desde o s XVI para conmemorar o desenvolvemento da captura dun dragón que saía da súa cova para levar as mozas da vila.

4. Danza en que os bailadores levan arcos ataviados con fitas de cores.

5. Danza bailada por un grupo de seis a doce persoas na que cada unha delas colle unha fita de cor que está prendida nunha pértega, que ás veces leva enriba un boneco que se move ao ritmo da danza.

6. Danza de orixe moi antiga, que se documenta en toda a Península Ibérica, e na que participan entre oito e dezaseis bailaríns que danzan cun pau na man que se suxeita con fitas ao pulso e que levan un guía e, ás veces, van acompañados dun personaxe semellante ao rabelo.

Espectáculo de persoas que danzan.

Asunto pouco claro e sospeitoso.

...

Fortificar un lugar con castelos.

Colocar unhas cousas sobre outras, imitando un castelo.

Refuxiarse alguén nun castelo ou nun lugar de difícil acceso.

Empeñarse nunha idea sen atender a razóns.

Sen ser visto.

Sen dicir nada.

Xogo infantil en que varios participantes fan un sorteo para decidir quen vai quedar (apandar) e os que se van agochar. Ao que queda, chamado pandote, tápanselle os ollos e fáiselle poñer de costas ao resto, que van fuxindo cara a un escondedoiro. Se este encontra algún dos seus compañeiros, ocupará o seu sitio, de non ser así continuará el mesmo.