"Auric" (En toda a entrada)

Acción e efecto de conducir.

Conxunto dos condutos e accesorios que, dispostos adecuadamente, constitúen unha instalación lineal ou unha rede para o transporte e a distribución dun fluído.

Nome xenérico dalgúns fenómenos de transporte (de enerxía, carga ou materia) case exclusivos da materia condensada.

1. Propiedade dalgunhas estruturas do organismo de transmitir os estímulos.

2. Transmisión dos cambios eléctricos que, orixinados no nódulo do seo auricular, dan lugar ás contraccións cardíacas.

3. Transmisión dos impulsos electroquímicos polas células excitables do organismo a través dos cambios de permeabilidade nas súas membranas.

4. Transmisión do son a través dos ósos do cranio.

Baixar algo ou alguén do lugar onde estaba colgado.

Coller o auricular do teléfono para poder falar por el.

Botarse ou deixarse caer por un lugar axudándose de algo.

1. Cada unha das demarcacións que, con finalidades administrativas, divide un municipio, unha comarca ou un Estado.

2. Cada unha das circunscricións administrativas en que están divididos os departamentos franceses desde a súa creación en 1790.

3. Circunscrición administrativa de primeira orde en Belize, Eslovaquia, Islandia, Israel, Lesotho, Luxemburgo, Mauricio, Portugal, Siria, Sri Lanka, Surinam, Swazilandia, Uganda e Djbuti, e, de segunda orde, en Albania, Malawi e Serra Leona.

4. División administrativa de primeira orde en cuxo territorio  radica a capital dun estado federal.

5. Subdivisión administrativa dos departamentos marítimos españois.

1. Cada unha das demarcacións territoriais onde concorren os candidatos dunhas eleccións.

2. Cada unha das demarcacións en que se subdivide o territorio dun municipio para a xestión dos servizos administrativos.

Unidade fitoxeográfica inmediatamente inferior á provincia.

Gobernador dun exarcado da Igrexa ortodoxa.

Gobernador que representaba os emperadores de Bizancio en Italia e África, establecido baixo o emperador Mauricio (582-602), con mando supremo. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Abertura estreita que se produce nun corpo sólido.

2. Fenda nunha masa rochosa, xeralmente compacta (granítica, basáltica, calcaria) orixinada por compresión, desecación ou arrefriamento.

Suco máis ou menos profundo e sinuoso situado na superficie dalgunhas vísceras.

1. Fendedura nun tecido ou nun óso.

2. Úlcera lineal superficial no ano.

3. Suco que presentan os ósos temporais e que acolle a rama auricular do nervio vago.

4. Trastorno que ten lugar durante o desenvolvemento embrionario que implica a ausencia de soldadura dos elementos que constitúen un órgano ou unha estrutura.

5. Fractura incompleta dun óso.

...

Ave mariña, da familia dos láridos. Xeralmente de tons cincentos no dorso e brancos no ventre nos adultos, nos máis novos e inmaduros a plumaxe é habitualmente parda. Son especies de hábitos costeiros.

Ave similar á gaivota chorona, con bico longo e estreito. Non presenta a cabeza negra no verán.

Ave que presenta cola e puntas das ás brancas, cabeza negra no verán, e cun antiface negro no inverno, peteiro e patas encarnadas.

Ave co bordo exterior das ás branco, patas e peteiro vermellos, cabeza marrón no verán e branca con dúas manchas escuras no inverno.

Gaivota, con dorso e ás escuras, cabeza e cola brancas, e patas rosas.

Ave que ten a punta das ás negras cunha mouta branca no bordo das ás, cola e partes inferiores brancas. Peteiro amarelo e patas verdosas.

Gaivota, co corpo robusto, ás gris claro, coas puntas negras, cabeza e cola brancas, patas amarelas, e peteiro amarelo cunha mouta vermella na punta.

Ave que posúe ás cunha franxa estreita branca no bordo, mancha auricular negra e parte superior da cabeza e do pescozo escuros, negros no verán, peteiro negro e patas rosas.

Ave cunha franxa negra desde o extremo das ás, que son brancas ao igual que a  cola que é lixeiramente gallada e que ten unha franxa negra no extremo. Peteiro fino amarelo e patas negras.