"sim" (En toda a entrada)

Composición cantada.

1. Composición poética formada por unha estrofa de catro versos de arte menor con rima asonante nos pares.

2. Poema narrativo medieval en lingua románica, centrado en feitos históricos con moitos elementos lendarios que era divulgado polos xograres.

1. Composición coñecida como xaneira, anibón e panxoliña que presenta unha estrutura simple e que era executada por rapaces e mozos diante das casas.

2. Canto propio dos arrieiros caracterizado por ter un ritmo lento e monótono.

3. Canto de melodía monótona e ritmo suave, que se emprega para facer durmir os nenos.

4. Canto entoado por persoas que traballan nos labores de erguer pedra, que se caracteriza por conter vocabulario da xerga dos canteiros.

5. Canto entoado polos cegos en festas e romarías acompañado por un violín ou por unha zanfona. OBS: Tamén se denomina romance de cego.

6. ...

1. Peza de roupa longa e folgada que se ensancha progresivamente desde o pescozo ata máis abaixo dos xeonllos, aberta por diante e sen mangas, que se leva sobre as costas cubrindo a vestimenta.

2. Capa confeccionada con tea impermeable para protexerse da chuvia.

3. Capa de maior tamaño ca a pluvial que empregan os arcebispos no coro para asistir aos oficios divinos e a outros actos capitulares.

4. Carapucho que servía antano para protexerse da chuvia, similar á coroza pero con menos pezas.

5. Capa que usan as dignidades, os cóengos e demais prebendados nas igrexas catedralicias e colexiais.

6. estidura en forma de capa, xeralmente de seda e con carrapucha, que usa o celebrante nalgunhas cerimonias litúrxicas.

7. Capa longa que chega ata os nocellos.

Substancia que se estende dunha maneira uniforme sobre algunha cousa.

1. ...

1. Igrexa pequena, polo xeral cun só altar, anexa a un establecemento relixioso ou segrar.

2. Departamento dunha igrexa onde hai un altar, que non é o principal.

3. Capela que se abre na ábsida, normalmente nunha absidiola.

4. Capela situada aos lados da capela maior, no cruceiro ou nas naves laterais.

5. Capela principal dunha igrexa que está situada no eixe central da mesma, no lugar do altar maior e do presbiterio.

6. Capela que se abre nas naves laterais e que adoita ser abovedada.

7. Igrexa que formaba parte dos palacios reais en toda a Europa medieval e onde se celebraban os actos relixiosos da corte.

Lugar destinado ao culto e situado nun palacio, casa, convento, escola, comunidade privada ou nun edificio similar, e que non ten a plenitude de dereitos dunha igrexa parroquial.

1. ...

1. Sacerdote titular dunha capelanía.

2. Sacerdote asimilado á carreira militar que serve espiritualmente ao exército.

3. Superior dun cabido ou comunidade de capeláns.

Calquera eclesiástico.

1. Aplícase ao número constituído por varias cifras simétricas e que é igual lido de esquerda a dereita ca de dereita a esquerda. Tm s m.

2. Aplícase a un billete, boleto, papeleta ou similar, que contén un número capicúa. Tm s m.

anacíclico.

Calidade de capilar.

Cada un dos fenómenos que permiten que a superficie libre dun líquido, en contacto cunha parede sólida, deixe a súa posición horizontal na formación de meniscos e en ascensos ou descensos dun líquido nun tubo capilar, causados pola disimetría das forzas intermoleculares existentes na fronteira do líquido.

Extremo máis groso dun vimbio que se retorce na parte máis delgada deste co fin de apertar e atar algo máis fortemente.

Gancho ou aro de madeira colocado na punta dunha corda por onde se mete o outro extremo para que sexa máis doada a operación de atado dun feixe ou similar.

1. Molusco gasterópodo terrestre e pulmonado que presenta unha cuncha protectora e univalva en espiral e a cabeza diferenciada, con dous pares de tentáculos. Posúen unha dieta fundamentalmente herbívora e son hermafroditas.

2. Cuncha dun caracol.

Conduto do oído interno situado na espesura do óso temporal e enroscado en forma de espiral.

Peza cónica da maquinaria dun reloxo.

Cada unha das voltas que o xinete lle fai dar ao cabalo.

Curva plana, pechada e simétrica respecto ao eixe X que ten como ecuación, en coordenadas polares, r = 2a cos ϑ + K.

Que lle gusta andar de festa. Tm s.

Que toma as cousas a broma e é pouco formal e respectuoso. Tm s.

Fungo, da familia das faláceas, similar a un ovo branco, do que xorde un receptáculo branco e oco, que na parte apical ten un engrosamento onde se sitúa a gleba viscosa, de cor negra verdosa e de cheiro pútrido.