"Guas" (En toda a entrada)

Disciplina científica que estuda o sistema dunha lingua ou grupo de linguas. É a materia nuclear da lingüística, á marxe de factores sociais, culturais e biolóxicos das linguas e da variación situacional e espacial da lingua.

Gramática na que non se estuda o sistema dunha lingua en concreto senón o de varias, confrontándoos.

Gramática que se centra no estudo das relacións dependenciais ou conectivas, explorando os vínculos entre as partes que integran a estrutura oracional.

Gramática que expón o funcionamento real do sistema, sen facer consideracións sobre qué opcións se deben usar ou evitar.

Gramática que concibe e analiza a lingua como un sistema de elementos que manteñen relacións entre si e o valor dos cales depende da súa posición no sistema.

Gramática que estuda o sistema da lingua ao longo do tempo.

Gramática que tenta establecer unha norma preceptiva de corrección.

1. Que expresa dignidade, respecto ou seriedade.

2. Aplícase ao estilo de carácter serio e elevado.

1. Que é importante, transcendente ou que pode ter consecuencias prexudiciais.

2. Aplícase a situacións ou accións que son susceptibles de ter algún perigo ou dano.

Aplícase ao son que no seu espectro acústico presenta unha concentración de enerxía nas frecuencias baixas.

paroxítono.

Que está sometido á gravidade. Tm s m, referido a corpo.

Aplícase a algúns movementos lentos dunha sonata ou dunha sinfonía. Na música francesa do s XVII e XVIII adoitaba ser o principio do primeiro movemento, seguido dun allegro.

...

Que provén do cruzamento entre individuos xeneticamente diferentes. Tm s m, referido a ser.

1. Que está formado por elementos de diferente orixe. Tm s.

2. Aplícase ao aparato ou circuíto que contén compoñentes de diferente tecnoloxía.

3. Aplícase á palabra composta formada con elementos que proceden de linguas diferentes. Tm s.

4. Aplícase ao orbital ou ao composto que sufriu unha hibridación.

5. Composto que participa de dúas ou máis estruturas resoantes.

Propio do humanismo ou dos humanistas.

Que é partidario do humanismo. Tm s .

Persoa instruída en humanidades.

Erudito que cultivaba, durante o Renacemento, o estudo das linguas e literaturas clásicas.

Relativo ou pertencente aos hurritas ou á súa lingua.

Individuo do pobo hurrita.

Pobo de Oriente Próximo, que habitaba o territorio situado entre os lagos Van e Urmia, e que  cara a 1600 consolidou o reino independente de Mitanni.

Lingua dos hurritas, aínda sen clasificar (amosa semellanzas co elamita, co ẖatti, co urarteo e coas linguas caucásicas), que se documenta desde o 2300 a C.

Relixión propia dos hurritas na que as divindades, representadas de xeito antropomorfo ou zoomorfo, encarnaban as forzas da natureza.

Relativo ou pertencente a Iafet ou aos seus descendentes.

Aplícase ao grupo de linguas que comprende algunhas linguas caucásicas e algunhas indoeuropeas.