"BUN" (En toda a entrada)

Tribunal da curia romana constituído no s XIII para a sinatura das actas pontificias, como dispensas e beneficios e que desapareceu en 1967.

Cargo de datario.

1. Acción de decidir ou decidirse.

2. Aquilo que se decidiu.

Calidade de decidido.

1. Calquera resolución ou fallo dun xuíz ou do tribunal competente, en calquera controversia sometida á autoridade xudicial.

2. Parte dispositiva dun acto que implica poder resolutorio nun expediente administrativo, nunha sentenza dun preito civil ou nunha causa criminal.

3. Disposición comunitaria de dereito derivado, obrigatoria en todos os seus elementos.

4. Parte dispositiva dunha lei ou regulamento.

Teoría matemática que consiste nunha aproximación unificadora á estatística matemática, baseada no concepto de xogo de estratexia, que inclúe a estimación puntual e por intervalos, e tamén a teoría dos contrastes de hipóteses.

Acción e efecto de declarar ou declararse.

1. Acto xurídico polo que unha persoa relata o que sabe en relación cuns feitos a un funcionario público ou tribunal.

2. Exposición, feita normalmente por escrito, dos impostos, tributos e feitos impoñibles en xeral.

3. Acto unilateral realizado por un estado destinado a producir efectos de dereito nas relacións internacionais.

4. Fórmula de convenio entre estados no que un deles informa da apertura de hostilidades contra o outro.

5. Sentenza emitida polo Tribunal Consitucional que declara unha norma, ou parte desta, coma non conforme á Constitución.

6. Delito contra a administración de xustiza que consiste na alteración da verdade nunha declaración susceptible de producir efectos xurídicos, en particular, no falso testemuño formulado contra o reo en causa criminal.

7. Manifestación oral, escrita ou mímica, feita baixo xuramento a requirimento da autoridade xudicial ou administrativa, ou de xeito voluntario ante notario.

Documento que o suxeito pasivo lle presenta á administración tributaria, no que se recollen as circunstancias que constitúen o feito impoñible dun tributo.

Que ten ou garda decoro.

Que resulta suficiente sen ser abundante.

1. Resolución, decisión ou determinación realizada polo xefe do Estado, polos órganos colexiados do goberno do Estado ou das comunidades autónomas ou por un tribunal ou xuíz sobre calquera materia ou negocio.

2. Decreto con rango de lei ditado con carácter provisional polo goberno en casos de extraordinaria e urxente necesidade e que, no período máximo de trinta días, debe ser aceptada ou rexeitada polo Congreso de los Diputados.

3. Decreto con rango de lei ditado polo poder executivo que contén lexislación delegada polo poder lexislativo.

1. Forma particular que asumen as ordes escritas provenientes da autoridade eclesiástica competente.

2. Decreto co que o lexislador establece prescricións comúns a unha comunidade.

Decisión ou sentenza que ditaba o emperador para resolver as controversias que se lle presentaban sen suxeitarse ás regras do procedemento ordinario.

Acción de demandar.

1. Acción procesual mediante a que se realiza a petición dun dereito ante un xuíz ou tribunal de xustiza.

2. Petición que unha das partes mantén nun xuízo.

3. Escrito que recolle esa petición.

Cantidade de produtos ou servizos que un comprador está disposto a adquirir en función dunha serie de variables, como o prezo dos produtos.

Acción de buscar ou conseguir algo.

Composición poética medieval que consiste en propor unha cuestión sobre un tema calquera. A resposta é a propia composición, ou ben outra, obra do propio autor da demanda, ou doutro.

DBO.

DQO.

Solicitar ou preguntar algunha cousa.

Ser preciso algo.

Formular unha demanda perante un xuíz ou tribunal.

Acción de denegar.

Termo introducido por Anne Übersfeld nos estudos dramáticos. A base do concepto reside en que o receptor dunha peza teatral considera que a mensaxe que se lle transmite é unha ficción.

Delito que comete o funcionario público que requirido para prestar a axuda, á que está obrigado polo seu cargo, se abstén de facelo sen causa xustificada.

Decisión do xuíz ou tribunal de non admitir a proba proposta polas partes.