"mita" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente a Canaán ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Canaán.

Poboación autóctona de Palestina, anterior á invasión dun grupo de pobos semitas nómades no III milenio a C, que habitaba en núcleos urbanos e baseaba a súa economía na agricultura e no comercio.

1. Grupo de linguas semíticas occidentais que comprende o cananeo antigo, o moabita, o fenicio e o hebreo.

2. Lingua falada polos cananeos antes da conquista de Canaán polos hebreos.

Estado de confusión dos elementos anteriores á organización do mundo, contrario ao cosmos ou mundo delimitado e ordenado.

Confusión e desorde completa en calquera cousa ou situación.

Amoreamento confuso de bloques de rochas que aparece xeralmente ao pé das vertentes abruptas.

Explicación de certos fenómenos físicos que dá lugar a dous aspectos teoricamente contraditorios: a imprevisión dos fenómenos caóticos e o determinismo.

1. Parte anterior da cabeza do ser humano constituída por un macizo óseo recuberto por abundantes grupos musculares e partes brandas.

2. Parte anterior da cabeza dalgúns animais.

Conxunto das faccións e a expresión natural que presenta a cara dunha persoa.

1. Aspecto ou maneira en que se presenta algo e que produce unha determinada impresión.

2. Aspecto ou maneira en que se presenta un asunto ou negocio.

1. Cada unha das superficies dunha cousa con forma de lámina.

2. Superficie, normalmente a principal, en oposición a outra que aparece nun obxecto laminar.

3. ...

Artista cómico que realiza imitacións.

Cantante baixo que representa papeis de bufón na ópera.

Representación plástica que consiste na deformación grotesca dos trazos máis característicos das persoas para producir un efecto cómico ou crítico, que habitualmente vai acompañada de texto.

Imitación ou representación carente de valor que se fai dalgunha cousa.

Relativo ou pertencente á orde dos carmelitas.

Membro da orde dos carmelitas.

1. Orde mendicante que tivo a súa orixe nun grupo de eremitas establecidos a mediados do s XII no monte Carmelo. A súa regra foi redactada en 1209 e confirmada por Honorio III en 1226.

2. Congregación relixiosa feminina dedicada á beneficencia e ao ensino. Foi fundada en Vic en 1826 por santa Xoaquina de Vedruna e polo capuchino Esteve d’Olot.

3. Rama da orde carmelita xurdida a partir da reforma levada a cabo por santa Tareixa de Xesús e san Xoán da Cruz a partir de 1562, tanto nos conventos masculinos coma nos femininos.

Cor da carne, especialmente da humana.

Cor que imita a da pel viva nas figuras humanas das representacións pictóricas ou nas tallas policromadas.

Marca de certa profundidade que deixa a roda do carro ou doutro medio de transporte nun camiño.

Abertura que se fai nun valo ou muro dunha leira para dar paso aos animais, persoas e carros.

Cada unha das dúas barras de aceiro laminado dispostas en paralelo e unidas rixidamente que constitúen unha vía férrea.

Parte dunha calzada, delimitada xeralmente por unha banda lonxitudinal no chan, que está destinada á circulación de vehículos nun determinado sentido.

iga ou calquera outro elemento ríxido polo que circula un vehículo ou un aparato móbil, ou que serve de guía para o desprazamento dunha peza.

Forma de relevo orixinada por procesos de disolución das rochas calcarias, xesos ou dolomitas. Destacan os poljés, as dolinas, as simas e os canóns. A auga é o axente erosivo fundamental.

Rexión de relevo cárstico.

Acordo limitado entre diversas empresas co fin de evitar ou reducir a competencia mutua, conservando a independencia técnica, económica e financeira.

Agrupación de persoas con finalidades ilícitas, normalmente traficantes de droga.