"hip" (En toda a entrada)

Aplícase á hormona segregada polo lóbulo anterior da hipófise, como resposta ao estrés. OBS: Tamén se denomina corticotropina.

Aplícase ao polipéptido que se obtén a partir dos extractos hipofisanos.

Afección patolóxica motivada por un exceso de alcalinidade no solo.

1. Autointoxicación orgánica con alteración do equilibrio ácido-básico do organismo caracterizada por un predominio dos catións.

2. Alcalose caracterizada pola presenza dun exceso de bases ou pola perda de ións hidróxeno.

3. Alcalose debida fundamentalmente a unha hiperpnea que conduce a unha eliminación excesiva de anhídrido carbónico con produción de hipocapnia.

Que pode provocar hipersensibilidade e reaccións en forma de alerxias.

1. Substancia do medio que, actuando como antíxeno, pode determinar a formación de anticorpos IgE.

2. Cada un dos extractos obtidos das substancias que se supón que poden causar alerxia, destinados ao diagnóstico específico da alerxia pola reacción que producen ao seren aplicados na pel.

Modificación da capacidade reactiva dos tecidos dun ser vivo, xeralmente en forma de hipersensibilidade, despois de ser sensibilizado por un antíxeno.

Sensibilización patolóxica producida por desencadeamento de trastornos de orixe emocional.

Falta de fluxo menstrual.

Amenorrea que se produce como consecuencia de disfunción ou de tumores hipofisarios.

Amenorrea de orixe psicoxénica ambiental ou tumoral.

Amenorrea producida por unha disfunción da medula, das cápsulas suprarrenais ou da tiroide.

Amenorrea ocasionada por unha disxenesia, castración, disfunción ou enfermidades ováricas.

Amenorrea por causa de infeccións, trastornos da nutrición ou anemia.

Amenorrea motivada pola ausencia, hipoplasia ou destrución do endometrio.

Amenorrea que resulta dunha aplasia da vaxina ou da imperforación do hime.

1. Órgano constituído por un retículo de tecido linfático e epitelial.

2. Amígdala situada na porción nasal da farinxe. A súa hipertrofia constitúe a afección denominada vexetacións adenoides.

3. Amígdala situada no dorso da lingua.

4. Cada un dos dous órganos que se atopa a un e outro lado do padal, entre os piares. A súa inflamación coñécese como amigdalite.

5. Amígdala localizada na trompa de Eustaquio, como parte integrante do anel linfático de Waldeyer.

Lóbulo raquídeo do cerebelo, de forma semellante ao dunha amígdala.

Radical monovalente hipotético, de fórmula NH 4 , do que deriva o ión amonio e os sales amónicos.

Composto utilizado en tintura, para conservar carnes e en medicina polas súas propiedades expectorantes e diuréticas.

Designación xenérica dos radicais monovalentes -NR 4 , que resultan de substituír no radical amonio os catro hidróxenos por grupos alquilos e se aplican industrialmente como desinfectantes, funxicidas, desodorantes e deterxentes.

Sólido que se utiliza para desengraxar materias téxtiles, en extintores de incendios, en levaduras químicas e en medicina como expectorante e carminativo.

Substancia que se utiliza para os gravados en vidro, para abrillantar o aluminio e como esterilizante na industria da cervexa e do leite.

Sólido cristalino que se obtén mediante a neutralización do ácido bromhídrico con amoníaco e que se utiliza en fotografía, en litografía, para facer ignífuga a madeira e en medicina como sedante de rápida absorción.

Cristais que se empregan como fertilizante.

Mestura de bicarbonato e de carbonato amónico que se utiliza en tintura, nos fermentos químicos e en medicina como expectorante e carminativo.

Cristais que se empregan como electrólito en pilas secas ou en medicina como expectorante e diurético.

Compostos que se empregan na fabricación de mistos e tamén en soldadura.

...

Reunión de dous vasos ou nervios, directamente ou mediante un terceiro.

1. Comunicación artificial entre dous condutos orgánicos normalmente separados, con fins terapéuticos.

2. Comunicación de tipo terminal-lateral ou lateral-lateral entre as veas porta e cava que se efectúa para derivar o sangue da porta ao corazón, evitando o fígado, para diminuír a hipertensión portal nas enfermidades cirróticas e tratar a hemorraxia das varices esfáxicas.

Proceso polo que o curso dun río presenta unha serie de canles que se entrecruzan formando unha rede non xerarquizada, polo que se acaban formando ínsuas.