comparecer

comparecer

lat v *comparescĕre lat comparēre ‘comparecer, presentarse’

  1. v i [DER ]

    Presentarse alguén diante doutra persoa, especialmente perante o xuíz, voluntariamente ou por orde, en calidade de actor ou de testemuña.

  2. v i

    Acudir a algún lugar ou aparecer diante dalgunha persoa.

Citas

  • Non compareceu á entrevista de traballo
  • O xuízo aínda non ten data, pero o luns temos que comparecer no xulgado
Conjugar
VERBO comparecer
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparezo
compareces
comparece
comparecemos
comparecedes
comparecen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecía
comparecías
comparecía
compareciamos
compareciades
comparecían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecín
compareciches
compareceu
comparecemos
comparecestes
compareceron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecera
compareceras
comparecera
compareceramos
comparecerades
compareceran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecerei
comparecerás
comparecerá
compareceremos
compareceredes
comparecerán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecería
comparecerías
comparecería
compareceriamos
compareceriades
comparecerían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
compareza
comparezas
compareza
comparezamos
comparezades
comparezan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecese
compareceses
comparecese
comparecesemos
comparecesedes
comparecesen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecer
compareceres
comparecer
comparecermos
comparecerdes
compareceren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
comparece
-
-
comparecede
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
comparecer
compareceres
comparecer
comparecermos
comparecerdes
compareceren
Xerundio comparecendo
Participio comparecido
comparecida
comparecidos
comparecidas