achandar

< lat applanare ad ‘xunto a’ + planu ‘plano, chan’
  1. v t achaiar. Ex: Achandou ben o cabelo antes de rematar o corte Ex: Con aquel informe favorable achandounos o camiño

Citas

  • Achandou ben o cabelo antes de rematar o corte
  • Con aquel informe favorable achandounos o camiño
Verbo: achandar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achando

achandas

achanda

achandamos

achandades

achandan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandaba

achandabas

achandaba

achandabamos

achandabades

achandaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandei

achandaches

achandou

achandamos

achandastes

achandaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandara

achandaras

achandara

achandaramos

achandarades

achandaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandarei

achandarás

achandará

achandaremos

achandaredes

achandarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandaría

achandarías

achandaría

achandariamos

achandariades

achandarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achande

achandes

achande

achandemos

achandedes

achanden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandase

achandases

achandase

achandasemos

achandasedes

achandasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandar

achandares

achandar

achandarmos

achandardes

achandaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

achanda

-

-

achandade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achandar

achandares

achandar

achandarmos

achandardes

achandaren

Gerundio

achandando

Participio

achandado

achandada

achandados

achandadas