atascar

< atasco
  1. v t Poñer algo nun lugar de xeito que impida o paso. Tm
  2. v pron Meterse nun lugar do que só se pode saír con gran dificultade.
  3. v pron p ext Non poder continuar un traxecto por atopar un obstáculo.

Antónimos

Confrontaciones

Citas

  • Atascaron o camiño con lixo
  • Atascáronse na autoestrada durante dúas horas por mor do accidente
  • Atascouse a billa da auga
  • Estudiaba moito, aínda así o ano pasado atrancouse e tivo que repetir curso
  • Metéronse polo medio dos toxos ata que se atascaron
Verbo: atascar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atasco

atascas

atasca

atascamos

atascades

atascan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascaba

atascabas

atascaba

atascabamos

atascabades

atascaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atasquei

atascaches

atascou

atascamos

atascastes

atascaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascara

atascaras

atascara

atascaramos

atascarades

atascaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascarei

atascarás

atascará

atascaremos

atascaredes

atascarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascaría

atascarías

atascaría

atascariamos

atascariades

atascarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atasque

atasques

atasque

atasquemos

atasquedes

atasquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascase

atascases

atascase

atascasemos

atascasedes

atascasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascar

atascares

atascar

atascarmos

atascardes

atascaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

atasca

-

-

atascade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atascar

atascares

atascar

atascarmos

atascardes

atascaren

Gerundio

atascando

Participio

atascado

atascada

atascados

atascadas