atalaiar

< atalaia
  1. v t ixiar desde unha atalaia. Ex: O vixía atalaiou os helmos e os estandartes da cabalería.

Citas

  • O vixía atalaiou os helmos e os estandartes da cabalería.
Verbo: atalaiar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaio

atalaias

atalaia

atalaiamos

atalaiades

atalaian

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiaba

atalaiabas

atalaiaba

atalaiabamos

atalaiabades

atalaiaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiei

atalaiaches

atalaiou

atalaiamos

atalaiastes

atalaiaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiara

atalaiaras

atalaiara

atalaiaramos

atalaiarades

atalaiaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiarei

atalaiarás

atalaiará

atalaiaremos

atalaiaredes

atalaiarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiaría

atalaiarías

atalaiaría

atalaiariamos

atalaiariades

atalaiarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaie

atalaies

atalaie

atalaiemos

atalaiedes

atalaien

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiase

atalaiases

atalaiase

atalaiasemos

atalaiasedes

atalaiasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiar

atalaiares

atalaiar

atalaiarmos

atalaiardes

atalaiaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

atalaia

-

-

atalaiade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atalaiar

atalaiares

atalaiar

atalaiarmos

atalaiardes

atalaiaren

Gerundio

atalaiando

Participio

atalaiado

atalaiada

atalaiados

atalaiadas