arrestar

< lat ad restāre ‘parar’
  1. v t Privar de liberdade a unha persoa por un período breve de tempo, como castigo ou medida cautelar. Ex: A policía arrestou o presunto ladrón de xoias.

Confrontaciones

Citas

  • A policía arrestou o presunto ladrón de xoias.
Verbo: arrestar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arresto

arrestas

arresta

arrestamos

arrestades

arrestan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestaba

arrestabas

arrestaba

arrestabamos

arrestabades

arrestaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestei

arrestaches

arrestou

arrestamos

arrestastes

arrestaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestara

arrestaras

arrestara

arrestaramos

arrestarades

arrestaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestarei

arrestarás

arrestará

arrestaremos

arrestaredes

arrestarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestaría

arrestarías

arrestaría

arrestariamos

arrestariades

arrestarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arreste

arrestes

arreste

arrestemos

arrestedes

arresten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestase

arrestases

arrestase

arrestasemos

arrestasedes

arrestasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestar

arrestares

arrestar

arrestarmos

arrestardes

arrestaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arresta

-

-

arrestade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrestar

arrestares

arrestar

arrestarmos

arrestardes

arrestaren

Gerundio

arrestando

Participio

arrestado

arrestada

arrestados

arrestadas