arretar

< lat ad retro ‘cara a atrás’
  1. v t Apertar ben unha cousa contra outra de maneira que sexa difícil separalas.
  2. v t Apertar ben o tapón dun recipiente.
  3. v t Apertar a carga do carro tensando a corda que a suxeita.

Confrontaciones

Citas

  • Arreta ben o carro porque senón pode caer o toxo
  • Arretou ben os apuntamentos e conseguiu levalos todos na carpeta
  • Helena arreta o tapón da botella para que non se lle verta o leite no coche
  • Miña nai arretou o oco da porta cun pano para que non pase o frío
Verbo: arretar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arreto

arretas

arreta

arretamos

arretades

arretan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretaba

arretabas

arretaba

arretabamos

arretabades

arretaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretei

arretaches

arretou

arretamos

arretastes

arretaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretara

arretaras

arretara

arretaramos

arretarades

arretaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretarei

arretarás

arretará

arretaremos

arretaredes

arretarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretaría

arretarías

arretaría

arretariamos

arretariades

arretarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrete

arretes

arrete

arretemos

arretedes

arreten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretase

arretases

arretase

arretasemos

arretasedes

arretasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretar

arretares

arretar

arretarmos

arretardes

arretaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arreta

-

-

arretade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arretar

arretares

arretar

arretarmos

arretardes

arretaren

Gerundio

arretando

Participio

arretado

arretada

arretados

arretadas