recluír

< lat recludere
  1. v t Pechar a alguén contra a súa vontade nun lugar de onde non pode saír.
  2. v pron Encerrarse voluntariamente nun lugar.

Citas

  • Recluíu a súa filla na casa
  • Recluíuse na casa dos pais tras a separación

Palabras vecinas

Verbo: recluír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reclúo

reclúes

reclúe

recluímos

recluídes

reclúen

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluía

recluías

recluía

recluïamos

recluïades

recluían

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluín

recluíches

recluíu

recluímos

recluístes

recluíron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluíra

recluíras

recluíra

recluiramos

recluirades

recluíran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluirei

recluirás

recluirá

recluiremos

recluiredes

recluirán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluiría

recluirías

recluiría

recluiriamos

recluiriades

recluirían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reclúa

reclúas

reclúa

recluamos

recluades

reclúan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluíse

recluíses

recluíse

recluisemos

recluisedes

recluísen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluír

recluíres

recluír

recluírmos

recluírdes

recluíren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

reclúe

-

-

recluíde

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

recluír

recluíres

recluír

recluírmos

recluírdes

recluíren

Gerundio

recluíndo

Participio

recluído/recluso

recluída/reclusa

recluídos/reclusos

recluídas/reclusas