parar

  1. v t Sacar a pel dalgún froito. Ex: Parou unhas patacas para cocer.

Citas

  • Parou unhas patacas para cocer.
Verbo: parar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

paro

paras

para

paramos

parades

paran

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

paraba

parabas

paraba

parabamos

parabades

paraban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

parei

paraches

parou

paramos

parastes

pararon

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

parara

pararas

parara

pararamos

pararades

pararan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pararei

pararás

parará

pararemos

pararedes

pararán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pararía

pararías

pararía

parariamos

parariades

pararían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

pare

pares

pare

paremos

paredes

paren

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

parase

parases

parase

parasemos

parasedes

parasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

parar

parares

parar

pararmos

parardes

pararen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

para

-

-

parade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

parar

parares

parar

pararmos

parardes

pararen

Gerundio

parando

Participio

parado

parada

parados

paradas